้าหาโจวเหวินด้วยความเร็วสูงเหมือนกับผี พร้อมมือที่เป็นเหมือนผลึกพุ่งเข้าจับตัวของเขา
เฟิงชิวเยี่ยนชักดาบออกมาอย่างไม่ลังเลก่อนที่จะฟันเข้าไปที่ราชาหยินฟูอย่างเต็มแรงด้วยเพลงดาบอนันต์จาริก โจวเหวินเห็นเฟิงชิวเยี่ยนฟันเข้าไปหาราชาหยินฟูแล้วก็โอญครวญอยู่ในใจ แต่ที่ทำได้มีแค่ชักดาบแล้วฟันเข้าใส่ราชาหยินฟูซ้ำเท่านั้น
ทั้ง2คนฟันเข้าหาราชาหยินฟูจากทั้งด้านซ้ายและขวา แต่ราชาหยินฟูกลับจับดาบทั้งหมดด้วยมือข้างเดียว ดาบที่คมกริบนั้นไม่บาดมือแม้แต่นิดเดียว
โจวเหวินปล่อยดาบไม้ไผ่ทันทีก่อนที่จะใช้ฝ่ามือกระแทกลมปราณเข้าใส่หัวของราชาหยินฟู ส่วนเฟิงชิวเยี่ยนเองก็เรียกวิญญาณชีวิตของตัวเองกลับมาทันทีก่อนจะใช้มือเป็นเหมือนดาบฟันเข้าใส่เอวของราชาหยินฟู
ราชาหยินฟูกลับวาปหนีออกไปด้านข้าง เขวี้ยงดาบไม้ไผ่ทิ้งจากนั้นก็ใช้ฝ่ามืออัดกระแทกตัวของโจวเหวินไว้พร้อมๆกับยกขาข้างนึง เตะเฟิงชิวเยี่ยนสุดแรง
ตู้ม
โจวเหวินกับเฟิงชิวเยี่ยนกระเด็นออกมาแทบจะเวลาเดียวกัน โจวเหวินตะโกนกลางอากาศ “แยกกันหนี”จากนั้นก็หันหลังกลับไปแล้วบินตรงไปหาหยาเอ๋อให้ไวที่สุดเท่าที่ทำได้
เฟิงชิวเยี่ยนพยายามอดทนกับความบาดเจ็บหนัก ก่อนจะวิ่งออกไปอีกทาง
“ที่นี้มันห่างไกลจากภูเขาฉีซือนัก เจ้าไม่มีที่ให้หนีไปหรอก” ราชาหยินฟูพูดก่อนจะตามไล่หาโจวเหวิน
โจวเหวินเห็นว่าตัวเองกำลังโดนไล่ เขาเลยไม่ลังเลอัญเชิญอสูรปฐพีออกมาแล้วมุดดินหนีออกมาหลายรอบรวด
เห
