ตุผลที่โจวเหวินไม่ใช้สกิลมุดดินรวดเดียวไกลๆ ก็เพราะเขาหวังจะล่อให้ราชาหยินฟูตามมาหาเขา ไม่ได้ตามไปจับเฟิงชิวเยี่ยน
ฟรุบ
อสูรปฐพีพึ่งมุดดินเสร็จมา แต่ทันใดนั้นจู่ๆมันก็ขุดไปชนเข้ากับกำแพงเหล็ก อย่างแรงจนทำให้มันกระเด็นออกมานอกหลุม เขาเกือบจะหมดสติไปด้วยซ้ำ อสูรปฐพีตอนนี้กะโหลกแทบร้าว มันบาดเจ็บสาหัสมาก โจวเหวินเลยอัญเชิญมันกลับมา
ราชาหยินฟูยิ้มแล้วไล่ตามมา “ถ้ามั่นใจก็อย่าพลีผลามหนีไปซิ แม้แต่ทุกวันนี้ข้าเองก็ยังหนีจากโชคชะตาไม่พ้นเช่นกัน”
โจวเหวินไม่ตอบแต่อัญเชิญผ้าคลุมล่องหนออกมาอย่างไว แล้วใช้ความสามารถในการล่องหนสมบูรณ์ทันที เขาอยากจะหนีออกจากตรงนี้ให้ได้ก่อน
ตุ้ม
โจวเหวินพยายามจะบินหนีขึ้นฟ้าแต่ทันใดนั้นเหมือนกับว่าร่างของเขามันไปกระแทกเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นแล้วกระเด็นกลับมา
ราชาหยินฟูที่ไม่ได้มองเห็นได้แต่ยินเสียงเลยรีบพุ่งตามเสียงนั้นไปก่อนจะพูด “ไม่ว่าเจ้าจะดิ้นรนมากแค่ไหน ถึงเจ้าจะกลายเป็นวิญญาณ เจ้าก็หนีออกไปจากที่นี้ไม่ได้หรอก”
โจวเหวินไม่รู้ว่าเขตอาคมที่กั้นเอาไว้นั้นมันใหญ่แค่ไหน เขาเลยยืนอยู่นิ่งๆอย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่ากำแพงนั้นอยู่หน้าตัวของเขา
ราชาหยินฟูตอนนี้มองไม่เห็นตัวเขา ราชาหยินฟูเลยบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วสอดส่องลงมาจากด้านบน มองทั่วทั้งภูเขาและป่าไม้ ในขณะเดียวกันก็ดึงอะไรบางอย่างมาจากแขนเหมือนกับจะหาโจวเหวินให้เจอ
โจวเหวินเองก็ไม่ขยับ เขาลองใช้เนตรกระจกม
