กลับมาที่หุบเขาเร้นลับ ท่ามกลางซากปรักหักพังของกำแพงคอนกรีตที่กำลังถูกซ่อมแซมด้วยเครื่องจักรขนาดเล็ก หลิน ยืนฟังคำสารภาพสุดท้ายของ ฉินเย่ (หัวหน้าสายลับ) ต่อหน้า หยางเฟย ที่บัดนี้ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและหยาดน้ำตา
“ราชครูเฉิน… มันวางยาเสด็จพ่อ!” หยางเฟยกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “มันต้องการกวาดล้างสายเลือดของข้า เพื่อให้หลานของมันขึ้นครองบัลลังก์!”
หลินยืนกอดอก มองดูแท็บเล็ตที่แสดงภาพเคลื่อนไหวของกองทัพนับแสนที่เริ่มเคลื่อนขบวนออกจากเมืองหลวงราวกับฝูงมดสีดำ “ทางเลือกของท่านมีไม่มากแล้วหยางเฟย… ถ้าท่านอยู่นิ่งๆ พวกมันจะถล่มหุบเขานี้จนไม่เหลือแม้แต่ซากหญ้า แต่ถ้าท่านสู้… ท่านต้องสู้ในฐานะ ‘จักรพรรดิ’ ไม่ใช่กบฏ”
หยางเฟยมองไปที่มังกรสมุทรที่นอนหมอบอยู่อย่างสงบข้างๆ หลิน รัศมีอันทรงอำนาจของมันทำให้เขารู้สึกถึงความหวัง “ด้วยมังกรตัวนี้… และเทคโนโลยีของท่าน เราพอจะมีทางชนะกองทัพนับแสนได้จริงหรือ?”
หลินยกยิ้มมุมปาก “กองทัพนับแสนอาจจะดูเยอะสำหรับคนยุคนี้… แต่สำหรับเมเกอร์อย่างฉัน มันก็แค่การจัดการ ‘ทรัพยากร’ ที่เดินเข้ามาให้เก็บแต้มถึงที่”
