ุว่าที่นี่เป็นหุบเขารกร้าง แต่ข้ากลับเห็นรั้วไม้ที่ตั้งตรงราวกับถูกกลึงด้วยเครื่องจักร และนั่นมันอะไร…”
สายตาของเขาจ้องไปที่ยอดเสารั้ว ที่นั่นมีวัตถุสีดำทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นติดอยู่ มันหมุนวนไปมาอย่างช้าๆ ราวกับดวงตาของอสุรกายที่กำลังจ้องมองพวกเขา (มันคือกล้องวงจรปิดไร้สายที่หลินติดตั้งไว้)
“บุกเข้าไป! ใครขวางฆ่าให้หมด เว้นแต่รัชทายาทหยางเฟยที่ต้องเอาตัวกลับไปแบบมีลมหายใจ!”
ทันทีที่หน่วยเขี้ยวทมิฬก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดน 100 เมตรหน้าหุบเขา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องในหูฟังของหลิน
“บุกรุกพื้นที่สังหาร… เริ่มต้นระบบป้องกันตัวระยะสั้น” หลินพึมพำพลางกดปุ่มบนแท็บเล็ต
ฟิ้ว! ปัง!
ไม่ใช่เสียงธนู แต่เป็นเสียง “กับระเบิดควันแฟลชแบง (Flashbang) ” ที่หลินแอบฝังไว้ใต้พุ่มไม้ แสงสีขาวสว่างจ้าปะทุขึ้นพร้อมเสียงระเบิดที่ดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก หน่วยเขี้ยวทมิฬที่พึ่งพาสัมผัสการมองเห็นและหูที่ว่องไวถึงกับเสียหลัก ล้มระเนระนาดด้วยความมึนงง
“ตอนนี้แหละ! เจ้าเทา ลุย!”
เงาสีเทาพุ่งออกจากพุ่มไม้ด้วยความเร็วเหนือแสง หมาป่าที่วิวัฒนาการแล้วไม่ได้เพียงแค่กัด แต่มันใช้แรงปะทะที่มหาศาลชนจนยอดฝีมือกระดูกซี่โครงหัก หลินไม่ต้องการให้เกิดการนองเลือดมากเกินไปหากไม่จำเป็น นางจึงเลือกใช้ “ปืนยิงตาข่ายไฟฟ้า (N
