เสียงโลหะถูกฉีกกระชากดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รากไม้สีน้ำตาลเข้มที่ดูแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าพุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้นดินบ้านไม้โอบล้อมร่างของลิน แม่ และน้องชายเอาไว้เหมือนรังไหมยักษ์ หนามแหลมคมยาวเกือบฟุตงอกเงยออกมาจากเถาวัลย์เหล่านั้น ทิ่มแทงทะลุร่างของทหารหน่วยจู่โจมที่อยู่ใกล้ที่สุดจนเสียงร้องโหยหวนระงมไปทั่ว
“อ๊ากกก! พลังนี่มันอะไรกัน!” ชัยล้มลงกับพื้น คลานหนีตายด้วยความหวาดกลัวอย่างลนลาน ภาพลูกสาวที่แสนหัวอ่อนหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางวงล้อมของพฤกษาปิศาจ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามดุจเทพเจ้าที่พิโรธ
หญิงสาวหน่วยตรวจจับพลังงานพยายามรวบรวมพลังจิตสร้างเกราะป้องกัน แต่รากไม้นั้นกลับดูดซับพลังงานของเธอไปอย่างตะกละตะกลาม มันไม่ได้เพียงแค่โจมตี แต่มันกำลัง “กัดกิน” พลังงานทุกอย่างที่ขวางหน้า
“ถอย! ถอยออกไปก่อน!” พันเอกตะโกนสั่งการพร้อมกับรัวกระสุนปืนเข้าใส่รากไม้ แต่มันกลับเปล่าประโยชน์ กระสุนทุกลูกถูกกลืนหายเข้าไปในเนื้อไม้ที่หนาแน่นราวกับกำแพงศิลา
ภายในรังไหมแห่งรากไม้ ลินหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร แต่สัญชาตญาณการป้องกันตัวที่ถูกปลุกขึ้นโดยตัวตนเบื้องบนทำให้เธอสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ
“พี่ริน… ผมกลัว” น้องชายกอดขา
