เธอแน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก
เสียงของน้องชายทำให้สติของลินเริ่มกลับคืนมา แสงสีทองในดวงตาเริ่มจางลง เธอสะบัดมือเบาๆ รากไม้ที่กำลังบ้าคลั่งก็หยุดชะงักลงทันที ลินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอยู่ได้อีกต่อไป และเธอก็ไม่สามารถฆ่าพ่อของตัวเองลงได้ แม้เขาจะเลวทรามเพียงใดก็ตาม
“เราจะไปกันแล้ว…” ลินกระซิบ
เธอใช้พลังจากแหวนทองแดงสร้างประตูมิติขนาดใหญ่ที่กว้างพอจะพาคนทั้งสามเข้าไปได้พร้อมกัน แต่วินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไป ชัยที่หลบอยู่หลังซากรถหุ้มเกราะกลับตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ยังแฝงไปด้วยความโลภ
“ลิน! แกหนีไปไม่ได้หรอก! แกมันเป็นอาชญากรของรัฐบาล! ส่งแหวนนั่นมา… แล้วพ่อจะบอกเขาว่าแกถูกบังคับ!”
ลินหยุดชะงัก เธอหันกลับไปมองชายที่ให้กำเนิดเธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอไม่มีความโกรธแค้นเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว
“จากวันนี้ไป… ฉันไม่มีพ่ออีกแล้ว”
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ แถบข้อมูลบนหน้าจอพลังงานพุ่งขึ้นเป็นสีทองเข้มข้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา
“การสลัดทิ้งซึ่งพันธนาการที่ไร้ค่า… คือจุดเริ่มต้นของวิวัฒนาการที่แท้จริง”
เขามองดูรินที่ก้าวหายเข้าไปในประตูมิติ ทิ้งความพินาศย่อยยับไว้เบื้องห