แต่เรื่องโชควาสนานั้น ต่อให้รีบร้อนแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายๆ
เมื่อหาสมบัติไม่เจอ กู้หยุนซีจึงหันไปล่าสัตว์อสูรแทน
แถมเป็นสัตว์อสูรระดับครึ่งราชาอีกด้วย!
หาโอกาสไม่ได้ ก็นำสัตว์อสูรในแดนลับนี่แหละมาเป็นเครื่องระบาย!
นี่จึงเป็นที่มาของฉากที่เด็กทั้งสองกำลังไล่ล่าสัตว์อสูรระดับครึ่งราชาตัวนี้
แม้จะบอกว่าทั้งสองคนกำลังไล่ล่า แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่สัตว์อสูรเกรงกลัวมีเพียงกู้หยุนซีเท่านั้น…
ส่วนกู้ชิงเฉินนั้น…
หากไม่มีพี่สาวอยู่ด้วย สัตว์อสูรเพียงสะบัดกรงเล็บเดียวก็คงทำให้เขาสิ้นชีพได้ในพริบตา
แม้ว่าสัตว์อสูรระดับครึ่งราชาจะมีความเร็วสูงยิ่ง แต่ความเร็วของกู้หยุนซีก็เหนือกว่ามัน!
เมื่อเห็นว่าระยะห่างใกล้พอแล้ว กู้หยุนซีก็ปลดปล่อยปราณดาบออกไปทันที
เสียงดาบดังแหวกอากาศอย่างแหลมคม
ปราณดาบพุ่งผ่านท้องนภา ฟันเข้าใส่สัตว์อสูรระดับครึ่งราชาตัวนั้นจนล้มลงไปทันที!
“เย่! พี่หญิงของข้าเก่งที่สุด!”
กู้ชิงเฉินส่งเสียงเชียร์พลางตบมืออย่างยินดี เพราะสัตว์อสูรระดับนี้เกินกว่าที่เขาจะสู้ได้ มีเพียงหน้าที่เป็นกองเชียร์ให้พี่สาวเท่านั้น
อวี๋เหวินเฟยและพรรคพวกมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงลาน ในใจราวกับมีกระแสคลื่นซัดสาดจนปั่นป่วน
สิ่งที่พวกเขาเห็นในตอนนี้ มันทำให้ความรู้สึกภายในแทบพังทลาย
เด็กสองคนสามารถจัดการสัตว์อสูรระดับครึ่งราชาได้เช่นนั้นหรือ…
