แต่ยังไม่ทันที่กู้ฉางชิงและกู้ชิงเอ๋อจะได้ทักทายพูดคุยกันให้หายคิดถึง เสียงเด็กชายที่ยังฟังดูไร้เดียงสาก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เป็นเสียงของเด็กผู้ชายแน่นอน
แต่ประเด็นสำคัญมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ประเด็นคือ…
ทำไมเสียงนี้ถึงฟังดูคุ้นหูนัก?
กู้ฉางชิงหันศีรษะไปมองตามเสียงนั้น…
หืม?
หืมม!!?
ชั่วขณะนั้น ต่อให้เป็นกู้ฉางชิงผู้มีความสงบนิ่งเหนือใคร ก็ยังไม่อาจรักษาท่าทีสงบได้อีกต่อไป
เขาเห็นอะไร?
เขาเห็นใคร?
เด็กชายตัวน้อยผู้หยิ่งยโสโอหัง ราวกับยืดอกภูมิใจนักที่มีพี่สาวผู้ไร้เทียมทานคอยหนุนหลัง ยืนกร่างท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่เกรงใจใคร…
กู้ชิงเฉิน!
สีหน้าของกู้ฉางชิงพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ความไม่พอใจพลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ความโกรธเกรี้ยวที่ไม่อาจระงับได้ปะทุขึ้นมาทันที
และที่ไม่ไกลจากตรงนั้น กู้หยุนซีซึ่งกำลังมองดูน้องชายของตนยืนประกาศศักดาข่มขู่เหล่าผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง นางจึงหันไปมองทางที่กู้ฉางชิงยืนอยู่
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร นางก็ถึงกับใจหายวาบ หัวใจแทบหยุดเต้น…
