เด็กอายุเพียงสี่หรือห้าขวบ กลับสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งในขอบเขตวิบากกรรมได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
นี่มันปีศาจอะไรกัน?
นี่คือสัตว์ประหลาดใช่ไหม?
“ศิษย์น้องเหยียนเมิ่งฉี เจ้าแน่ใจหรือว่าที่เจ้าพบคือเด็กธรรมดา ไม่ใช่สัตว์ประหลาดตัวน้อย?”
“เสี่ยวเฉิน เจ้า…เจ้า…”
เสียงของเหยียนเมิ่งฉีสั่น นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กน้อยที่นางเก็บมา จะเป็นผู้ที่สามารถจัดการกับผู้แข็งแกร่งในขอบเขตวิบากกรรมได้อย่างง่ายดาย
เขายังเด็กแค่ไหนกัน!
เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่นางพาเขาหลบซ่อน ซ้ำยังต้องหลบหนีสัตว์อสูรระดับวิญญาณแท้จริง นางก็รู้สึกทั้งตลกและอับอาย
เมื่อมองย้อนกลับไป นางช่างโง่เขลา
เสี่ยวเฉินอาจจะมองนางแบบนั้นเช่นกัน
เด็กที่สามารถสังหารผู้แข็งแกร่งในขอบเขตวิบากกรรมได้เพียงพริบตา สัตว์อสูรระดับวิญญาณแท้จริงคงถูกเขากำจัดด้วยหมัดเดียว
“เจ้ามีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ทำไมไม่บอกข้าตั้งแต่แรก”
“ข้ายังเป็นห่วงว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย หากต้องอยู่ในแดนลับจักรพรรดิคุนคนเดียว…”
ในตอนนี้ เหยียนเมิ่งฉีรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่หญิงเหยียน ท่านก็ไม่ได้ถามข้านี่…”
กู้ชิงเฉินตอบด้วยใบหน้าไร้เดียงสา ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ถึงสำคัญนัก
