“ข้าไม่เอา ข้ามอบให้พี่หญิงทั้งหมด”
กู้ชิงเฉินส่ายหน้า เขามองว่าสมุนไพรพวกนี้ไม่มีค่าเลย เพราะแม้แต่ผลวิญญาณที่กู้ฉางชิงให้เขากินในวันธรรมดาก็ยังเป็นเกรดสามหรือเกรดสี่
“เช่นนั้น ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าเอง เมื่อออกไปแล้วค่อยคืนให้”
เหยียนเมิ่งฉีเก็บสมุนไพรมาไว้กับตัว ก่อนจะย่อตัวลงลูบหัวกู้ชิงเฉินเบาๆ พลางกล่าวเสียงนุ่มนวล
“อีกอย่างนะ เสี่ยวเฉิน เจ้าต้องลดเสียงลงหน่อยเข้าใจหรือไม่?”
“พี่หญิงมีพลังอ่อนด้อย หากเราไปดึงดูดสัตว์อสูรหรือผู้ฝึกตนที่ไม่หวังดีเข้ามา เราจะเดือดร้อนเอา”
“อ้อ…ข้ารู้แล้ว”
แม้กู้ชิงเฉินอยากจะบอกว่าเขาไม่กลัว แต่เมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนของเหยียนเมิ่งฉี เขาก็ทำได้เพียงก้มศีรษะลงราวกับเด็กที่เพิ่งทำความผิด
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ”
เหยียนเมิ่งฉีลูบหัวเขาอีกครั้ง นางไม่ได้ตำหนิเขา เพียงแต่สิ่งที่นางสอนเป็นกฎแห่งการเอาชีวิตรอดของผู้ที่อ่อนแอ
“พี่หญิงเหยียน มีคนมาขอรับ”
ขณะที่กำลังจะออกเดินทางต่อ กู้ชิงเฉินหยุดเดิน มองไปทางด้านหน้าขวา
ตรงนั้นมีพลังวิญญาณกว่า 10 สายกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว
เหยียนเมิ่งฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงสิ่งเดียวกัน จึงรีบดึงกู้ชิงเฉินไปหลบหลังหินก้อนใหญ่ พร้อมทั้งซ่อนลมหายใจ
“อ๊ะ? ศิษย์พี่หลัน? ศิษย์พี่หลิว?”
หลบอยู่หลังหินก้อนใหญ่ เหยียนเมิ่งฉีที่กำลังตื่นตระหนกกลับผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคนที่มา
