ผู้มาใหม่เหล่านี้เหยียนเมิ่งฉีรู้จักดี พวกเขาล้วนเป็นศิษย์ของตำหนักแห่งจันทร์ และในนั้นยังมีศิษย์พี่หลันและศิษย์พี่หลิว ซึ่งเป็นศิษย์สืบทอดของตำหนักแห่งจันทร์ มีพลังระดับวิญญาณแท้จริงขั้นเจ็ดขึ้นไป
เมื่อรู้ว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนัก เหยียนเมิ่งฉีก็ไม่คิดหลบซ่อนอีกต่อไป นางพากู้ชิงเฉินเดินออกมาจากหลังหิน
“ศิษย์พี่หลัน ศิษย์พี่หลิว!”
กลุ่มคนเหล่านั้นมองไปยังเหยียนเมิ่งฉี พวกเขาไม่รู้จักนาง เพราะเหยียนเมิ่งฉีเป็นเพียงศิษย์ชั้นนอก ซึ่งในตำหนักแห่งจันทร์นั้นมีศิษย์ชั้นนอกอยู่มากมาย นับเป็นเรื่องปกติที่ศิษย์ชั้นในหรือศิษย์สืบทอดจะไม่คุ้นหน้า
แต่เมื่อเห็นอักษร “จันทร์” ที่ปักอยู่บนอกเสื้อของเหยียนเมิ่งฉี พวกเขาก็รู้ว่านางคือศิษย์ร่วมสำนัก จึงลดความระแวดระวังลง
“อ้อ เป็นศิษย์ชั้นนอกสินะ ในเมื่อเจอกันแล้วงั้นมากับพวกเราสิ” ศิษย์พี่หลันที่สวมชุดแพรหรูยิ้มเล็กน้อย
แต่ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นกู้ชิงเฉินที่อยู่ข้างเหยียนเมิ่งฉี จึงขมวดคิ้วและเอ่ยถาม
“เด็กคนนี้เป็นใคร?”
“น้องชายคนนี้ ข้าเจอตอนเข้ามาในแดนลับจักรพรรดิคุน…” เหยียนเมิ่งฉีรีบเล่าเรื่องราวการพบเจอกู้ชิงเฉินให้ศิษย์พี่หลันและคนอื่นฟัง
เมื่อฟังจบ ศิษย์พี่หลันไม่ได้พูดอะไร แต่ศิษย์พี่หลิวที่อยู่ข้างๆ กลับกล่าวขึ้นทันที
