“เด็กคนนี้ไม่ต่างอะไรจากภาระ เจ้ากับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกัน จะพาเขาไปด้วยทำไม ทิ้งเขาไว้เถอะ เจ้าเดินทางกับพวกเราได้ แต่เขาไม่ได้” ศิษย์พี่หลิวเหลือบมองกู้ชิงเฉินด้วยสายตาเฉยเมย ก่อนจะหันไปพูดกับเหยียนเมิ่งฉีด้วยน้ำเสียงตำหนิ “เจ้าช่างใจใหญ่เหลือเกิน ที่นี่คือแดนลับจักรพรรดิคุนเต็มไปด้วยอันตราย ไม่ใช่โลกภายนอก การพาเด็กคนนี้ไปด้วยอาจทำให้เจ้าถึงตาย รู้หรือไม่?”
“เอ่อ…”
คำพูดตำหนินั้นทำให้เหยียนเมิ่งฉีอึ้ง นางไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร
“จริงอย่างที่ศิษย์พี่หลิวพูด ทิ้งเขาไว้ แล้วมาร่วมเดินทางกับพวกเราเถอะ”
“ใช่แล้ว ความใจดีของเจ้ากำลังถูกใช้ผิดที่”
เหล่าศิษย์ของตำหนักแห่งจันทร์พากันสนับสนุนคำพูดของศิษย์พี่หลิว แม้ว่าคำพูดจะฟังดูรุนแรง แต่มันก็เป็นความจริง การพาเด็กคนหนึ่งติดตามในสถานที่อันตรายเช่นนี้นอกจากจะเป็นภาระแล้วยังเสี่ยงต่อชีวิต
แม้เหยียนเมิ่งฉีจะเข้าใจดี แต่นางก็ไม่สามารถปล่อยกู้ชิงเฉินไว้ตามลำพังได้
กู้ชิงเฉินดูเหมือนจะรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เขากำมือเล็กๆ จับเสื้อของเหยียนเมิ่งฉีแน่น ราวกับกลัวว่านางจะทิ้งเขา
ตั้งแต่พี่สาวไม่อยู่ เหยียนเมิ่งฉีก็คือคนเดียวที่เขาพึ่งพาได้ในตอนนี้
ท่าทีเช่นนั้นทำให้ใจของเหยียนเมิ่งฉีอ่อนยวบลงกว่าเดิม
