“ศิษย์พี่หลิว ข้ารู้ดีว่าท่านพูดถูก แต่…ข้าทำไม่ได้” เหยียนเมิ่งฉีกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ข้าสามารถมอบสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดที่ข้าเก็บมาให้ท่าน ขอเพียงท่านอนุญาตให้ข้านำเสี่ยวเฉินไปด้วย”
“ช่างเถอะ เอาไปด้วยก็ได้” ศิษย์พี่หลันโบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับสมุนไพรที่เหยียนเมิ่งฉียื่นให้
ศิษย์พี่หลันเป็นคนใจดีและมีชื่อเสียงในหมู่ศิษย์ตำหนักแห่งจันทร์ในฐานะผู้ที่ได้รับความรักและความเคารพจากศิษย์รุ่นน้องทั้งหลาย การที่เขาเห็นเหยียนเมิ่งฉีอ้อนวอนอย่างจริงจังเช่นนี้ ทำให้เขาใจอ่อน
แต่ศิษย์พี่หลิวกลับขมวดคิ้ว ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมเสียงเย็นชา “ถ้าอยากพาเด็กคนนั้นไปด้วย ก็เชิญเถอะ ข้าคงไม่ร่วมเดินทางกับพวกเจ้า ข้าไม่มีเวลามาเล่นบทคนดีไร้สาระ”
“ศิษย์พี่หลิว!”
ศิษย์คนอื่นๆ เรียกเขาไว้ แต่เขาเพียงเหลียวหลังกลับมาตอบ “ใครอยากเดินกับข้าก็ตามมา ใครไม่อยาก ก็อยู่ที่นี่ต่อไปกับศิษย์พี่หลันผู้ใจดีของพวกเจ้า”
ศิษย์ตำหนักแห่งจันทร์ทั้งสิบกว่าคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ บางคนมองศิษย์พี่หลิวที่เดินจากไป บางคนมองศิษย์พี่หลันที่ยังยืนอยู่
“ขออภัยนะ ศิษย์พี่หลัน…” ศิษย์คนหนึ่งกล่าว ก่อนจะเดินตามศิษย์พี่หลิวไป
“ศิษย์พี่หลัน ข้าเองก็…”
สุดท้ายจากทั้งหมดสิบสองคน มีเจ็ดคนเลือกเดินตามศิษย์พี่หลิว ส่วนอีกสามคนยังคงอยู่กับศิษย์พี่หลัน
