“ที่นี่คือแดนลับจักรพรรดิคุนอย่างนั้นหรือ? คนเยอะจริงๆ!” กู้ชิงเฉินมองดูฝูงชนที่แออัดไปทั่ว ดวงตาสีดำกลมโตเบิกกว้าง ปากอ้ากลายเป็นรูปตัวโอ
“เมื่อเข้าไปแล้ว เจ้าต้องตามข้าให้ติด เข้าใจไหม?”
กู้หยุนซีจับมือน้องชายแน่นก่อนจะก้าวเข้าสู่รอยแยกในมิติ
ทันใดนั้น สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และตามมาด้วยแสงจ้าที่ทำให้ทั้งคู่ต้องปิดตา
เมื่อกู้ชิงเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกสิ่งรอบตัวก็เปลี่ยนแปลงไป
เขาไม่ได้อยู่บนเกาะเล็กๆ ที่แห้งแล้งอีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในป่าทึบอันเขียวชอุ่ม
“ที่นี่คือแดนลับจักรพรรดิคุนอย่างนั้นหรือ? พี่หญิง…”
พี่หญิง?
กู้ชิงเฉินรู้ตัวว่า มือที่พี่หญิงเคยจับไว้นั้นว่างเปล่า กู้หยุนซีไม่ได้อยู่ข้างเขาอีกต่อไป
เขามองไปรอบๆ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่า รอบตัวไม่มีใครเลย นอกจากตัวเขาเอง
“พี่หญิง!?”
เสียงของกู้ชิงเฉินดังขึ้น ความตื่นกลัวเริ่มปรากฏในน้ำเสียงของเขา
“ฮือ…พี่หญิง…พี่หญิง…”
น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลลงจากแก้มของเขาที่เหมือนตุ๊กตาเคลือบ
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน กู้หยุนซีก็อยู่เคียงข้างเขาเสมอ เขาเป็นเหมือนเงาของพี่หญิง
แม้ตอนอยู่บนทะเล เขาจะดื้อซุกซนและไม่รู้จักคำว่ากลัว แต่ทั้งหมดนั้นก็เพราะพี่หญิงของเขาอยู่ด้วย
แต่ตอนนี้ เขากลับมาอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดเพียงลำพัง พี่หญิงไม่รู้ว่าหายไปไหน ความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่หัวใจทันที
