แม้ว่าเด็กสองคนจะดูเหมือนอายุสี่ถึงห้าขวบ แต่ความจริงแล้วพวกเขามีอายุเพียงสองขวบกว่าเท่านั้น ซึ่งยังถือว่าเล็กมาก
“โอ้… งั้นก็ได้”
“พวกเราจะรอท่านพ่อกับท่านแม่กลับบ้าน” กู้หยุนซีกล่าวพร้อมจูบเบา ๆ บนแก้มของกู้ฉางชิง
เด็กสองคนดูผิดหวังเล็กน้อย แต่ในดวงตากลมโตสีดำขลับของกู้ชิงเฉิน กลับแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ
หลังจากที่กู้ฉางชิงและเจียงเหลียนซินพร้อมกับคนอื่น ๆ เดินทางออกจากตระกูลกู้ เพื่อนำคนข้ามทะเลใต้แห่งหมื่นอสูรไปยังทางเข้าแดนลับจักรพรรดิคุน เด็กสองคนก็เริ่มวางแผนบางอย่างอย่างเงียบ ๆ
“พี่สาว เจ้าคิดอยากไปแดนลับจักรพรรดิคุนหรือไม่?”
“แน่นอนว่าข้าอยากไป แต่ท่านพ่อบอกว่าเรายังเด็กเกินไปและไม่ให้ไป”
“เฮ้อ… แต่เรามียันต์ป้องกันชีวิตที่ท่านพ่อให้มานี่นา จะกลัวอะไร? เราแค่แอบไป แล้วก็แอบกลับมา ท่านพ่อกับท่านแม่ไม่มีทางรู้แน่นอน ข้าได้ยินมาว่าเมื่อเข้าไปในแดนลับจักรพรรดิคุน ทุกคนจะถูกส่งไปคนละที่ แล้วมันใหญ่ขนาดนั้น โอกาสที่จะเจอพวกท่านก็ไม่มีเลย!”
“แต่… แต่…”
กู้หยุนซีที่โดยปกติเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายยังลังเล เพราะนางเป็นคนที่เชื่อฟังคำพูดของพ่อแม่มากที่สุด ต่างจากกู้ชิงเฉินที่เต็มไปด้วยความซุกซน
“ฮึ พี่สาวเป็นคนขี้ขลาด ไม่ไปก็ตามใจ ข้าไปเอง!”
“เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปจริง ๆ เหรอ ถ้าท่านพ่อรู้เข้า พวกเราคงโดนลงโทษแน่…”
