“ก็เป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ”
กู้ซี่เอ๋อร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ใช่ นางยอมรับว่านางอิจฉาชุยหยง
อิจฉาที่เขาไม่ต้องผ่านการทดสอบก็สามารถเข้าสำนักใจพิสุทธิ์ได้
แต่การอิจฉานั้นไม่ได้หมายความว่านางจะมีความรู้สึกดีต่อเขา
แม้ว่าชุยหยงจะพยายามเก็บซ่อนความคิดของเขา แต่กู้ซี่เอ๋อร์ก็ยังมองเห็นประกายสายตาแฝงเจตนาไม่บริสุทธิ์ในแววตาของเขา
สายตาเช่นนี้ นางเห็นมาแล้วมากมาย และรู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด
“ข้าแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือคุณชายชุย ชุยหยง จากเกาะน้ำลึก…” ฉางผิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชุยหยงขัดขึ้นเสียก่อน
“เฮ้ เจ้าไม่ต้องพูดมากไป”
“ข้าชุยหยง ขอถามนางฟ้าผู้งามล้ำนี้ว่าท่านมีนามว่าอะไร?”
การแนะนำของฉางผิงนั้น ดูเหมือนว่าเขาจงใจอวดอะไรบางอย่าง
อีกทั้งฐานะของชุยหยง ใครบ้างบนเรือสำราญนี้จะไม่รู้?
ยังจำเป็นต้องให้ฉางผิงแนะนำด้วยหรือ?
การแนะนำที่ดูเหมือนจะอวดตัวเช่นนี้ กลับทำให้หญิงงามรู้สึกไม่พอใจ
“ข้าน้อยกู้ซี่เอ๋อร์ ขอคารวะคุณชายชุย”
กู้ซี่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ
แม้ว่านางจะไม่ชอบชุยหยง หรืออาจจะถึงขั้นรู้สึกไม่พอใจ แต่เพราะฐานะของเขาทำให้นางไม่กล้าล่วงเกินจนเกินไป
ดังนั้น หลังจากกล่าวคำทักทายเพียงสั้น ๆ กู้ซี่เอ๋อร์ก็กล่าวต่อ “ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ขออภัยคุณชายชุย ข้าขอตัวกลับก่อน หวังว่าท่านจะไม่ถือโทษ”
