หากเป็นเพียงแค่นั้น คงไม่ทำให้คนรอบข้างประจบประแจงนางถึงเพียงนี้ กู่เยว่เสวยียนยังมีอีกหนึ่งฐานะ นั่นคือการเป็นธิดาของรองเจ้าสำนักใจพิสุทธิ์ ท่านรองเจ้าสำนักไม่มีบุตรชาย มีเพียงธิดาสุดที่รักคนนี้เพียงคนเดียว ตั้งแต่เล็กจึงได้รับการเอาอกเอาใจสารพัด รอบกายไม่เคยขาดคนประจบสอพลอ
สิ่งนี้เองที่บ่มเพาะให้นางมีนิสัยเอาแต่ใจอยู่บ้าง
เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นเงาของ “ศิษย์น้อง” คนหนึ่ง กู่เยว่เสวียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “กู้ชิงเอ๋อไปไหน ทำไมยังไม่กลับมาอีก”
“นังเด็กนี่ ข้าคงจะใจดีกับนางเกินไปสินะ”
ขณะที่กำลังพูด ก็มีหญิงสาวในชุดเรียบง่ายนางหนึ่งเดินขึ้นบันไดมา
แม้เสื้อผ้าจะเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจบดบังความงามล่มเมืองของนางได้เลย
“พูดถึงก็มาพอดี กลับมาแล้วรึ? กู้ชิงเอ๋อ ของขายเป็นอย่างไรบ้าง” กู่เยว่เสวียนมองกู้ชิงเอ๋อที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ แววตาฉายความริษยาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมกับกล่าวเย้ยหยัน
ท่าทีของกู่เยว่เสวียนทำให้กู้ชิงเอ๋อหวาดกลัว นางหยิบถุงเก็บของในอ้อมแขนออกมา ยื่นให้กู่เยว่เสวียนพร้อมกล่าวอย่างแผ่วเบา “ขออภัยเจ้าค่ะ ศิษย์พี่กู่ ข้าขายไปได้เพียงหนึ่งในสาม…”
“เพียะ—”
กู่เยว่เสวียนฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้างดงามของกู้ชิงเอ๋ออย่างแรง
