“แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ยังทำไม่ได้ เจ้าจะมีประโยชน์อะไรอีก? ไสหัวออกจากสำนักไปเลยก็ได้ ข้าจะกลับไปเรียนท่านพ่อว่าคนไร้ค่าอย่างเจ้า อยู่ในสำนักใจพิสุทธิ์ไปก็มีแต่จะสิ้นเปลืองทรัพยากร”
“ใช่แล้ว ศิษย์พี่กู่ให้เวลาเจ้าตั้งสามวัน เจ้ากลับขายไปได้แค่หนึ่งในสาม”
“เสียแรงที่ศิษย์พี่ไว้ใจ มอบหมายเรื่องนี้ให้เจ้า”
คนรอบข้างหลายคนต่างพูดผสมโรง ศิษย์ชายสองสามคนมองกู้ชิงเอ๋อที่ถูกตบด้วยแววตาสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกหน้าปกป้องนาง ได้แต่พูดคล้อยตามกู่เยว่เสวียนไป
สามวันก่อน กู่เยว่เสวียนได้มอบวัตถุดิบที่ได้จากการสังหารอสูรให้กู้ชิงเอ๋อนำไปตั้งแผงขายที่ตลาดบนเรือ แต่วัตถุดิบเหล่านั้นมีจำนวนมากเกินไป สามวัน…จะขายหมดได้อย่างไร
นี่เป็นการกลั่นแกล้งกู้ชิงเอ๋ออย่างชัดเจน
ทุกคนต่างรู้ดี แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา
ได้แต่คิดในใจว่ากู้ชิงเอ๋อโชคไม่ดี ที่ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของพวกตน
กู้ชิงเอ๋อเป็นเพียงศิษย์ชั้นนอก แต่กู่เยว่เสวียนเป็นถึงธิดาของรองเจ้าสำนัก
พวกเขารู้ดีว่าเหตุใดกู่เยว่เสวียนจึงจงใจเล่นงานกู้ชิงเอ๋อ
ก็คงหนีไม่พ้น…
ความอิจฉาที่นางงดงามกว่าตนนั่นแหละ…
ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้กู่เยว่เสวียนกำลังสนใจศิษย์พี่ชายคนหนึ่งในสำนักเป็นพิเศษ แต่คนผู้นั้น กลับเป็นหนึ่งในคนที่ตามจีบกู้ชิงเอ๋ออยู่
เรื่องนี้ยิ่งทำให้กู่เยว่เสวียนไม่พอใจมากขึ้น
“ขออภัยเจ้าค่ะ ศิษย์พี่กู่…”
