กู้ชิงเอ๋อกุมใบหน้าที่ถูกตบ น้ำตาคลอหน่วยในดวงตา
กู้ชิงเอ๋อรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก นางรู้ดีว่ากู่เยว่เสวียนกำลังจงใจหาเรื่องนาง แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
มิหนำซ้ำยังต้องเป็นฝ่ายขอโทษ
ครอบครัวของนางทุ่มเทความพยายามอย่างยากลำบาก กว่าจะส่งนางเข้ามาในสำนักใจพิสุทธิ์ได้
หากนางต้องออกจากสำนักไป จะเอาหน้าไปพบครอบครัวได้อย่างไร จะสู้หน้าบิดาได้อย่างไร…
ดังนั้น นางจึงทำได้เพียงอดทน
“เอ๊ะ? คุณชายผู้นั้นรูปงามยิ่งนัก”
เดิมทีกู่เยว่เสวียนตั้งใจจะรังแกกู้ชิงเอ๋อต่อ แต่พลันหางตาของนางก็เหลือบไปเห็นตำแหน่งที่กู้ฉางชิงนั่งอยู่ ดวงตาจึงเป็นประกายขึ้นมา
กู้ฉางชิงมีรูปโฉมงดงาม เขานั่งดื่มสุราฟังดนตรีอยู่เพียงลำพัง ซึ่งดึงดูดสายตาของหญิงสาวจำนวนไม่น้อย
เมื่อกู่เยว่เสวียนเห็นเข้า ในใจก็หวั่นไหวเล็กน้อย
นางเป็นพวกที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างยิ่ง ศิษย์พี่ชายในสำนักที่นางสนใจก็เพราะเขามีหน้าตาดี
แต่เมื่อเทียบศิษย์พี่คนนั้นกับบุรุษตรงหน้า…
นี่เป็นครั้งแรกที่กู่เยว่เสวียนได้พบเห็นบุรุษที่รูปงามถึงเพียงนี้
นางลุกขึ้นยืนและเดินลงไปยังชั้นล่างทันที
เหล่าศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์ต่างมองหน้ากันไปมา…
กู้ชิงเอ๋อเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
นางมองไปยังกู้ฉางชิงที่อยู่ชั้นล่าง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ
หากไม่ใช่เพราะกู่เยว่เสวียนเปลี่ยนเป้าหมายไปกะทันหัน นางคงต้องทนทุกข์ทรมานต่อไปอีกเป็นแน่
“หืม?”
