บทที่ 816 คนที่โดนไฟเผาตายปลุกศพ ที่ถูกผนึกในภูเขาซากศพให้ตื่นขึ้นมา
ลู่เฉินพูดจบก็เปลี่ยนเป็นวิญญาณ แล้วพุ่งเข้าไปในคนที่โดนไฟเผาตายทันที
ทุกคนไม่คาดว่าลู่เฉินจะกล้าหาญขนาดนี้ ส่วนหั่วเอ่อร์หัวเราะเยาะเย็นชา “ช่างประมาทเกินไปจริง ๆ”
แต่ในอีกชั่วพริบตาหนึ่ง ลู่เฉินออกมาจากร่างของ คนที่โดนไฟเผาตายคนนั้น ส่วนเปลวไฟบนร่างของคนที่โดนไฟเผาตายคนนั้นดับสูญ และยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับรูปปั้นหินก้อนหนึ่ง
รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของหั่วเอ่อร์ค่อย ๆ จางหาย
แม่ใหญ่รู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี พร้อมมองไปทางหั่วเอ่อร์ “ผู้อาวุโสใหญ่ เรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“คนที่โดนไฟเผาตายสูญเสียการควบคุมไปแล้ว” หั่วเอ่อร์พูดออกมาอย่างไม่เต็มใจ
“อะไรนะ? สูญเสียการควบคุมงั้นหรือ?” แม่ใหญ่เผยสีหน้าหม่นหมอง
หั่วเอ่อร์ส่งเสียงฮึมฮัม “ใช่ สูญเสียการควบคุม!”
ท่านแม่ใหญ่สีหน้าไม่สู้ดี “เรียกผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ให้เข้ามาพร้อมกันเถิด มิเช่นนั้นพวกเราจะไม่มีทางสู้ได้”
หั่วเอ่อร์ทราบดีว่าเมื่อสถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป จึงรีบเรียกผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ฝ่ายตนมาพร้อมกัน แล้วตั้งใจจะร่วมกันลงมือใส่ลู่เฉิน
ลู่เฉินยกยิ้มขมขื่น “ทุกคนพร้อมกันเลยหรือ?”
หั่วเอ่อร์ชำเลืองมองด้วยสายตาเย็นชา “หนุ่มน้อย แม้เจ้าจะเก่งกาจ แต่พวกข้าก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน”
ประมุขตระกูลเทียนตื่นตระหนก และหันไปพูดกับบรรดาผู้อาวุโสว่า “พวกเจ้าจะ
