ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่ายที่ตกตะลึง “สิ่งที่ทำให้เจ้าหวาดกลัว”
แม่ใหญ่ไม่พอใจ และยังคงจ้องมองที่ลู่เฉินด้วยความโกรธ “เจ้าหนู เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้าได้?”
“ฆ่าข้า? แค่เจ้าคนเดียวน่ะหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
แม่ใหญ่พูดอย่างเย่อหยิ่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามีฉายาอะไร ในโรงเหล้าฟ้าเหมันต์?”
“สำคัญด้วยหรือ?”
“ผู้คนเรียกข้าว่ามารดาสุราเหมันต์” แม่ใหญ่พูดจบก็ปลดปล่อยลมหายใจสุราอันเข้มข้น ออกมาจากร่างกาย ลมหายใจสุรานั้นพัดพาความเย็นยะเยือกมาด้วย แล้วพันรัดทั้งลู่เฉินและเงาสายฟ้าไว้อย่างรวดเร็ว
เงาสายฟ้าถูก ‘แช่แข็ง’ อยู่กับที่ทันที ราวกับว่ามีชั้นน้ำแข็งปกคลุมอยู่รอบ ๆ
ลู่เฉินจึงต้องเก็บมันเข้าไปก่อน หลังจากนั้นลมหายใจสุรา ก็พุ่งเข้าหาชายหนุ่มทันที และ ‘กักขัง’ เขาเอาไว้กับที่ ส่วนเทียนเซียวนั้นหน้าซีดด้วยความตกตะลึง
แม่ใหญ่เผยรอยยิ้มพึงพอใจ “เจ้าหนู เห็นหรือไม่ ช่องว่างระหว่างเจ้ากับข้านั้น ไม่ใช่แค่เล็กน้อย”
ลู่เฉินพยักหน้าเบา ๆ “เจ้าเก่งพอสมควร แต่หากจะเอาชนะข้า นับว่ายังห่างไกลนัก”
พูดจบ เปลวไฟทั้งสิบสามสายก็แผ่กระจายออกจากร่างกาย และสลายชั้นน้ำแข็งให้ละลายหายไปในพริบตา จากนั้นลู่เฉินก็ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แม่ใหญ่ตกใจอย่างยิ่ง เพราะนางไม่คาดคิดว่าลู่เฉินจะทำลาย คาถาของตนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
เทียนเซียวเองก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน จึงยืนตะลึงอยู่กับที่ ด้วยความประหลา
