ดใจเป็นอย่างมาก
ลู่เฉินจ้องมองแม่ใหญ่ แล้วพูดว่า “จะมาอีกหรือไม่?”
แม่ใหญ่ส่งเสียงฮึดฮัด แล้วปล่อยพลังกระแทกไปยังจุดหนึ่งบนกำแพง ทันใดนั้นสภาพแวดล้อมโดยรอบก็เปลี่ยนแปลงไป เกิดเป็นกรงแสงสีทองครอบลู่เฉินไว้ภายใน
เทียนเซียวตกตะลึงจนหน้าซีด “ค่ายกลสังหารสุรา!”
“ถูกต้อง ค่ายกลสังหารสุราที่นี่ไม่ธรรมดาเลย” แม่ใหญ่พูดด้วยความภาคภูมิใจ
“แต่ค่ายกลสังหารสุรานี้ มีแต่ท่านพ่อของข้าเท่านั้น ที่สามารถเปิดใช้ได้ แล้วท่านรู้ได้อย่างไร?” เทียนเซียวไม่เข้าใจ
“บังคับให้ท่านพ่อของเจ้าบอกออกมาก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ” แม่ใหญ่พูดอย่างภาคภูมิ
สีหน้าของเทียนเซียวพลันหมองลง “บังคับท่านพ่อของข้า?”
“ถูกต้อง ข้าบังคับท่านพ่อของเจ้า แล้วให้เขาบอกออกมา” แม่ใหญ่หัวเราะด้วยเสียงประหลาด
เทียนเซียวตื่นตกใจ “เจ้า เจ้าทำอะไรกับท่านพ่อของข้า?”
“ทำอะไรงั้นหรือ? ฮ่า ๆ ๆ!” แม่ใหญ่พูดจบแล้วโบกมือไปทางกำแพงด้านหนึ่ง กำแพงนั้นก็กลายเป็น ‘ชั้นน้ำแข็ง’ โปร่งใส และภายในชั้นน้ำแข็งนั้นมีชายวัยกลางคนถูกปิดผนึกอยู่
ร่างกายของชายวัยกลางคนคนนั้นแดงก่ำ ดูราวกับว่าถูกพิษบางอย่างครอบงำ
เทียนเซียวมองเห็นเขาแล้วตกตะลึงจนหน้าซีด “ท่านพ่อ!”
“เซียวเอ๋อร์!” ชายผู้นั้นออกแรงเอ่ยอย่างยากลำบาก
เทียนเซียวมองท่านแม่ใหญ่ด้วยความโกรธ “เจ้าทำร้ายพ่อของข้าได้อย่างไร!?”
“พ่อของเจ้าเอาแต่วุ่นอยู่กับการศึกษาเรื่องสุราอยู่ทั้งวัน กิจการและธุรกิจของตระกูลนั้น
