บทที่ 812 แม่ใหญ่ผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ!
หัวหน้าผู้ดูแลเองก็รู้สึกว่าลู่เฉินหยิ่งยโสเกินไป จึงพูดออกมาว่า “เด็กน้อย อย่าคิดว่าแค่ไม่กลัวเหล้าพิษ ไม่กลัวการโจมตีของข้า แล้วจะทำอะไรพวกข้าได้จริง ๆ”
“ความจริงแล้วการจัดการพวกเจ้านั้นเป็นเรื่องง่ายมาก การที่ข้ายังไม่ลงมือ เป็นเพราะให้เกียรติเขาเท่านั้น” ลู่เฉินชี้นิ้วไปทางเทียนเซียว
คำพูดนั้นทำให้หัวหน้าผู้ดูแลหัวเราะออกมา
เทียนเหมี่ยวถึงกับเย้ยหยันว่า “เด็กน้อย ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าที่เป็นแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ เอาความกล้ามาจากที่ไหน”
ลู่เฉินไม่สนใจพวกเขา แล้วหันไปมองเทียนเซียว “ตัดสินใจได้แล้วหรือยัง?”
“จับเป็นก็แล้วกัน” เทียนเซียวพูดด้วยใจเมตตา
ลู่เฉินพยักหน้า “ได้ จับเป็นก็จับเป็น!”
ในชั่วขณะต่อมา ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือแปดวิญญาณกับหัวหน้าผู้ดูแลทันที
หลังจากฝ่ามือแปดวิญญาณผ่านไป หัวหน้าผู้ดูแลรู้สึกทันทีว่า ร่างกายของตนขยับไม่ได้ จึงตกใจและร้องอย่างตื่นตระหนกว่า “คุณหนูรอง ข้า… ข้าขยับร่างกายไม่ได้แล้ว”
เทียนเหมี่ยวรู้สึกว่าสิ่งผิดปกติ จึงรีบควบคุมผ้าขาว ให้พุ่งเข้าหาลู่เฉินทันที
แต่ผ้าขาวนั้นยังไม่ทันแตะต้องลู่เฉิน ก็ถูกเขาควบคุมด้วยความคิดเพียงแวบเดียว และผ้าขาวนั้นก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม
ไม่เพียงเท่านั้น ผ้าขาวยังตกลงมาที่เท้าของลู่เฉิน และถูกเขาเหยียบไว้อีกด้วย
เมื่อเห็นผ้าขาวถูกเหยียบย่ำ เทียนเหมี่ยวก็เบิกตากว้างและพูดว่า “เจ้าท
