ู่เฉินในพริบตา พร้อมฟันแทงกระบี่ใส่ชายหนุ่ม
เทียนเซียวตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แต่ลู่เฉินได้ใช้เคล็ดวิชาสายฟ้าวิญญาณแล้ว กระบี่ของคนเหล่านั้นจึงแทงโดนเพียงเงาเท่านั้น
แม่ใหญ่กล่าวอย่างเย็นชา “ฆ่าเขาให้ข้า!”
คนเหล่านั้นจำต้องสู้ต่อไป ส่วนเทียนเซียวพลันร้อนใจขึ้นมา “ท่านแม่ใหญ่ เขาคือคนที่ข้าเชิญมานะ!”
“เดี๋ยวค่อยจัดการเจ้า!” แม่ใหญ่ไม่สนใจเทียนเซียวเลย นางปล่อยแสงสีฟ้าออกมาปกคลุมเทียนเซียว แล้วโยนเขาไปไว้ที่มุมหนึ่ง เทียนเซียวพยายามจะพุ่งออกมา แต่กลับทำไม่ได้เลย
ดังนั้นเทียนเซียวจึงทำได้เพียงตะโกนอยู่ในนั้น
แม่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไม่ว่าเจ้าจะร้องอย่างไร ก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”
เทียนเซียวเกือบจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจ แต่แม่ใหญ่ก็ไม่สนใจเขาเลย กลับมองไปทางลู่เฉิน ซึ่งถูกกลุ่มคนล้อมอยู่ แล้วพูดเยาะเย้ยว่า “เจ้าหนู ข้าเห็นว่าเจ้ามีฝีมืออยู่บ้าง หากเจ้ายอมสวามิภักดิ์ต่อข้า ข้าจะยอมให้เจ้ามีชีวิตรอด แต่หากเจ้าไม่ยอม วันนี้ก็คือวันตายของเจ้า!”
ลู่เฉินยิ้มแล้วตอบว่า “เจ้าคิดว่าแค่คนเพียงไม่กี่คนนี้ จะสามารถจัดการข้าได้หรือ?”
“พวกเขาคือองครักษ์ที่เก่งที่สุดในโรงเหล้าเรา” แม่ใหญ่พูดด้วยความมั่นใจ
“เก่งที่สุด? ถ้าเช่นนั้นเจ้าคงต้องผิดหวังแล้ว”
“ข้าจะผิดหวังได้อย่างไร?” แม่ใหญ่ไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ดูให้ดี ๆ!” ลู่เฉินพูดจบแล้วหยิบแผ่นหินฉวิญญาณออกมาทันที
คนเหล่า
