นางทำอะไรลู่เฉินไม่ได้ แต่การจัดการเทียนเซียวยังพอไหว ดังนั้นนางจึงข่มขู่ “ไม่มีทาง ข้าจะเอาเรื่องเจ้าแทน”
“อะไรนะ?” เทียนเซียวหดหู่สุดขีด
ถังอิงยังหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมา แล้วพันรอบตัวเทียนเซียว ก่อนจะพูดกับเขาว่า “อย่างนี้เจ้าอยากหนีก็หนีไม่ได้แล้ว”
เทียนเซียวรีบหันไปมองลู่เฉิน ดูเหมือนอยากขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งมาถึงริมฝั่งแห่งหนึ่ง ลู่เฉินคว้าตัวเทียนเซียวไว้ จากนั้นเชือกนั้นก็คลายออกเอง
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังใช้เคล็ดวิชาหมื่นลี้ พาตัวเองและเทียนเซียวหายไปจากจุดเดิมในพริบตา
ถังอิงไม่ได้โกรธเคือง กลับเอามือทั้งสองไพล่หลังแล้วยิ้ม “โชคดีที่ข้าฝังเม็ดมารไว้ในตัวคุณชายหกคนนั้นแล้ว”
หลังจากนั้นถังอิงก็วูบหายไปจากที่นั่นเช่นกัน
ส่วนลู่เฉินที่พาเทียนเซียวปรากฏตัวอีกครั้งนั้น ได้มาถึงสถานที่ห่างไกลมากแล้ว เทียนเซียวเห็นว่าหลุดจากถังอิงได้ ก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ในที่สุดก็สงบสักที”
“รีบเดินทางกันเถอะ”
“อืม!” เทียนเซียวรับคำ แล้วพาลู่เฉินไปยังโรงเหล้าฟ้าเหมันต์
โรงเหล้าฟ้าเหมันต์ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนัก ดังนั้นลู่เฉินกับเทียนเซียวจึงใช้เวลาเพียงสองชั่วยาม ก็เดินทางมาถึง
จะเห็นได้ว่าภูเขาฟ้าเหมันต์นั้นขาวโพลน อีกทั้งยังมีหมอกหิมะปกคลุมไปทั่ว ราวกับดินแดนเทพสวรรค์
ไม่เพียงเท่านั้น ที่นี่ยังมีกลิ่นเหล้าฟุ้งกระจายไปทั่วอย่างเข้มข้น แต่ระดับการถูกจำกัดการรับร
