บทที่ 800 หอทะเลภูเขา
ทุกคนพยักหน้าตามธรรมชาติ แต่มีคนหนึ่งไม่เข้าใจจึงถามขึ้นมา “เจ้าเป็นใครกัน?”
ทันทีที่เสียงพูดจบลง ผู้อาวุโสที่ถูกลู่เฉินปราบไว้ก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า แล้วตบฝ่ามือใส่คนผู้นั้นจนกระเด็นไป พร้อมตะโกนว่า “นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเขาถามอะไรพวกเจ้าก็ต้องตอบไป!”
ทุกคนไม่เข้าใจ ส่วนคนที่ถูกตบจนกระเด็นไปนั้นตกใจ จนทำได้เพียงพยักหน้า
ลู่เฉินมองพวกเขาพลางยิ้ม “พวกเจ้ามีบันทึกการประกาศภารกิจหรือไม่?”
ทุกคนพยักหน้า จากนั้นชายหนุ่มก็ให้พวกเขานำบันทึก การประกาศภารกิจออกมา
พวกเขานำสมุดเล่มหนามาส่งให้ลู่เฉิน และเขาก็เปิดอ่าน จนกระทั่งหยุดที่บันทึกการช่วยเหลือผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ
แต่ผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณในสถานที่แห่งนี้ ไม่ได้ใช้ชื่อผู้เฒ่าชิงรากวิญญาณ แต่ใช้ชื่อว่าอู่กู่
นอกจากนี้ยังมีสถานที่และเวลาที่ช่วยเหลือระบุไว้อย่างชัดเจน รวมถึงบันทึกการทำภารกิจสำเร็จด้วย แต่เมื่อลู่เฉินเห็นผู้ที่ประกาศภารกิจนี้ เขาก็ขมวดคิ้ว “ยายเฒ่าหัวเราะ”
ถังอิงคิดว่าตนได้ยินผิด จึงรีบวิ่งเข้าไปดู และเมื่อเห็นผู้ประกาศภารกิจ นางก็รู้สึกสงสัย “นางไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์อวิ๋นเมิ่งหนิงหรือ?”
“เป็นนาง” ลู่เฉินขมวดคิ้ว และรู้สึกเหมือนถูกหลอกเข้าให้แล้ว
ถังอิงยิ่งโกรธแค้น “หากรู้ตั้งแต่แรกว่าเป็นนาง ข้าน่าจะจับตัวนางไว้ตั้งนานแล้ว”
“นางไม่ใช่คนที่จะจับได้ง่าย ๆ” ลู่เฉินครุ่นคิด ก่อนจะหันไปถามพวกผู้อาวุโส “พวกเจ้า
