“ไม่ว่าจะเป็นเขตหวงห้ามหรือไม่ หากพวกเขากล้าส่งคนที่มอบภารกิจไปที่นั่น ข้าก็จะไปตามหา”
“ถ้าพวกเขาโกหกล่ะ?” ถังอิงรู้สึกว่าต้องเป็นคนของวังทะเลภูเขาที่หลอกลวงลู่เฉินแน่นอน
แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงยิ้มและเอ่ย “ถึงอย่างนั้นข้าก็จะไปดูให้รู้”
“ทำไมกัน? เจ้าไม่กลัวพวกเขาหลอกหรือ?”
“ที่นั่นดูเหมือนจะสนุกดีนะ” ลู่เฉินอธิบาย
“สนุก? เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” ถังอิงตกใจกับคำพูดของลู่เฉิน
“ได้ยินมาว่าที่นั่นมีวิญญาณประหลาดมากมาย บางทีอาจช่วยข้าฝึกวิชาได้” คำอธิบายนี้ของลู่เฉินทำให้ถังอิงงุนงง
แม้แต่เป็ดมารที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังสับสน
“ถ้าไม่กล้าไปก็อย่าตามมา” ลู่เฉินกล่าวแล้วเดินต่อไปตามเส้นทางที่เขาอินซานให้มา
ถังอิงรีบร้อนพูดว่า “ข้ามีรากวิญญาณมารศักดิ์สิทธิ์อมตะ เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวหรือ?”
ชายหนุ่มยิ้มโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินต่อไป
ถังอิงจึงทำได้เพียงจำใจเดินตามไป
ภายในห้องประชุมระดับสูงของวังทะเลภูเขาขณะนี้ ทุกคนจ้องมองกำแพงด้านหนึ่ง บนกำแพงปรากฏภาพลู่เฉินที่กำลังเดินต่อไป
และเมื่อเห็นลู่เฉินเดินมุ่งหน้าไปทางทะเลผี ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
“เขาหยิ่งผยองเกินไปแล้ว”
“ใช่แล้ว รู้ทั้งรู้ว่าเป็นทะเลผี เป็นสถานที่อันตราย แต่ก็ยังจะบุกเข้าไปงั้นหรือ?”
“คนคนนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ!”
อวิ๋นเมิ่งหนิงที่อยู่ตรงนั้นยิ่งงุนงง “เขาหลงกลจริง ๆ หรือ?”
“ไม่ใช่หลงกล แต่เขามั่นใจในตัวเองมากเกินไป ถึงขั้นคิดว่าวังทะเลภูเขาของ
