่ ขอบคุณที่บอกสถานที่น่าสนใจเช่นนี้แก่ข้า” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม
อวิ๋นเมิ่งหนิงพูดราวกับมองคนบ้า “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าพูดอะไร!”
“กลับไปบอกเจ้าสำนักของเจ้าว่า ไม่ว่าจะเป็นทะเลผีหรือวังทะเลภูเขาของพวกเจ้า ตราบใดที่พวกเจ้าไม่ส่งมอบคนที่มอบภารกิจออกมา ข้าก็จะค้นหาทุกที่จนกว่าจะพบพวกเขา” ลู่เฉินมองอวิ๋นเมิ่งหนิงพร้อมรอยยิ้ม
อวิ๋นเมิ่งหนิงคิดว่าลู่เฉินพูดเล่น จึงแค่นเสียง “งั้นเจ้าก็ลองเข้ามาสิ ข้ารออยู่!”
พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวจากไป จากนั้นค่ายกลรอบข้างก็ค่อย ๆ สลายไป ส่วนถังอิง เมื่อเห็นว่าหมอกรอบข้างสลายตัว และพบว่าอินซานไม่อยู่ที่นี่ก็เริ่มร้อนใจ “อินซานไปไหน?”
“ถูกเจ้าวังทะเลภูเขาพาตัวไปแล้ว” ลู่เฉินที่ยืนยันผ่านตราประทับภูตของอินซานแล้ว พูดราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
“อะไรนะ!?” ถังอิงตกใจ
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย “ไปกันเถอะ”
“รอก่อน พวกเขาจับอินซานไปทำไมกัน?” ถังอิงถามด้วยความสงสัย
“คงเป็นเพราะพวกเขาไม่ต้องการให้อินซาน บอกเรื่องราวเกี่ยวกับทะเลผีแก่ข้ามากเกินไป” ลู่เฉินพูดพลางเดินไป
“อะไรนะ? ทะเลผี!?” ถังอิงตกตะลึง
ลู่เฉินเห็นท่าทางตกใจของนาง จึงยิ้มถาม “เป็นอย่างไร? เจ้ารู้จักที่นั่นหรือ?”
“ตามตำนานเล่าว่าในวังทะเลภูเขา มีสถานที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง ซึ่งนั่นก็คือทะเลผีนี่แหละ เพราะไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงเรียกที่นั่นว่าเขตหวงห้าม”
ลู่เฉินได้ยินแล้วหัวเราะ
