บทที่ 793 นางมีอีกตัวตนหนึ่ง!
ลู่เฉินมองยายเฒ่าหัวเราะผู้โง่เขลา แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าจงดูให้ดี”
“ข้าเองก็อยากรู้นักว่าเจ้ายังมีความสามารถอะไรอีก!” ยายเฒ่าหัวเราะเยาะลู่เฉิน
มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้ม
ภายในชั่วพริบตาต่อมาลู่เฉินก็ลงมือทันที เขาเห็นต้นกล้าที่เติบโตแข็งแรงเหล่านั้น เริ่มสูญเสียชีวิตราวกับเหี่ยวแห้งทันที
ไม่เพียงเท่านั้นต้นกล้าเหล่านี้ยังงอกขึ้นมาจากใต้ดิน ทำให้พื้นดินของวังทะเลภูเขาสั่นสะเทือนไปด้วย
ยายเฒ่าหัวเราะตกใจ “ต้นกล้าพวกนี้!”
“เป็นอย่างไรบ้าง? ตื่นเต้นหรือไม่?” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายพลางยิ้ม
ยายเฒ่าหัวเราะโกรธจนพูดไม่ออก ส่วนถังอิงรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเหลือเกิน อินซานมองไปทางลู่เฉินและต้นกล้าที่เหี่ยวแห้งบนพื้นอย่างประหลาดใจ พลางพึมพำว่า “เจ้าพวกนี้ไม่เป็นไรเลยหรือ?”
ยายเฒ่าหัวเราะโกรธลู่เฉินจนเกือบเสียสติ แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่!”
พูดจบ ยายเฒ่าหัวเราะก็ค่อย ๆ จางหายไป ตั้งใจจะออกไปจากที่นี่ ขณะที่รอบข้างก็มีหมอกสีเขียวปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าเป็นพิษอีกแล้ว ถังอิงและอินซานก็ต้องรีบรวบรวมพลัง สร้างกำลังแพงป้องกันตัวเอง เป็ดมารเองก็เช่นกัน
แต่ลู่เฉินกลับไม่เป็นไร ถึงขั้นหันไปมองรอบ ๆ พลางยิ้มแล้วพูดว่า “แค่นี้เองหรือ?”
ยายเฒ่าหัวเราะหัวเราะเสียงดังขู่ลู่เฉิน “ไอ้หนู คราวนี้ข้าจะเตรียมหมอกมายาไว้มากกว่าเดิม!”
“ข้าว่าเล
