บทที่ 792 เม็ดยาสีทองสิบสองเม็ดก่อตัว แสดงพลังที่แตกต่าง
หลังจากยายเฒ่าหัวเราะพูดจบ เถาวัลย์สีดำเส้นหนึ่งก็พันรัดเป็ดมารทันที ทำให้มันไม่สามารถหนีไปไหนได้
ถังอิงรีบร้องตะโกน “ปล่อยเสี่ยวยายาของข้าเดี๋ยวนี้นะ!”
“จอมมารหญิง เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?” ยายเฒ่าหัวเราะย้อนถาม
ถังอิงโกรธจัด “ข้าขอเตือนว่าอย่าได้ยั่วโมโหข้า ไม่เช่นนั้นเมื่อข้าคลุ้มคลั่งขึ้นมา จะต้องทำให้เจ้าได้เห็นดีแน่!”
“คลุ้มคลั่ง?”
“เจ้าควรจะรู้ว่าข้าได้ร่ำเรียนวิชามา!” ถังอิงขู่
ยายเฒ่าหัวเราะเยาะ “ข้าเคยได้ยินมา แต่กลับไม่เคยเห็น ถ้ามีฝีมือจริงก็ลองคลุ้มคลั่งให้ข้าดูสิ!”
ถังอิงโกรธจนกัดฟัน ในตอนนั้นเองลู่เฉินและอินซานก็ปรากฏตัวขึ้น
เมื่อเห็นลู่เฉิน ถังอิงก็หายโกรธทันที และยังพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมาช่วยข้า”
ชายหนุ่มไม่พูดอะไร แต่ยายเฒ่าหัวเราะกลับมองไปทางลู่เฉินพลางหัวเราะอย่างประหลาด “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าจะไม่ยุ่งกับนาง?”
“ข้าไม่ได้บอกว่าตนเองมาช่วยนาง” ลู่เฉินพูดเสียงเย็นชา
ยายเฒ่าหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ”
ลู่เฉินชี้ไปทางเป็ดมารพลางกล่าวว่า “ข้ามาที่นี่เพื่อมัน”
“เพื่อมัน?” ยายเฒ่าหัวเราะถามอย่างไม่เชื่อถือ
ลู่เฉินตอบว่า “มันคืออสูรมารของข้า แน่นอนว่าข้าต้องมาเพื่อมัน”
พูดจบ ชายหนุ่มก็เตรียมจะไปช่วยเป็ดมารตัวนั้น
ยายเฒ่าหัวเราะหันไปมองถังอิง พลางยิ้มเยาะ “เห็นหรือไม่? เขาไม่ได้มาเพื
