นเมิ่งหนิงตอบอย่างไร้อารมณ์
ลู่เฉินหัวเราะออกมา แต่อวิ๋นเมิ่งหนิงกลับไม่เข้าใจ พร้อมจ้องมองแล้วถามอย่างคาดคั้น “เจ้าหัวเราะอะไร?”
“ข้าหัวเราะที่เหตุใดเจ้าถึง อยากบอกข้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน” เขาถามอวิ๋นเมิ่งหนิง
อวิ๋นเมิ่งหนิงกลอกตาใส่ “ข้าอยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น เจ้ามีสิทธิ์มาจัดการหรือ?”
ชายหนุ่มพลันหัวเราะเสียงประหลาด “มีโครงกระดูกตนหนึ่งกำลังลงมือกับอินซาน และยังพาวิญญาณของเขาไปด้วย ใช่หรือไม่?”
สีหน้าของอวิ๋นเมิ่งหนิงเปลี่ยนไปอย่างมาก “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“อินซานผู้นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ดังนั้นวิญญาณของเขาเป็นอย่างไร ข้าย่อมรู้แจ้งตลอดเวลา” ลู่เฉินบอกกับอวิ๋นเมิ่งหนิง
อวิ๋นเมิ่งหนิงเริ่มร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย นางกลัวว่าลู่เฉินจะไม่ไปทะเลผี จึงเอ่ยยั่วยุว่า “เจ้าบอกมาตรง ๆ เลย กล้าไปทะเลผีหรือไม่?”
“บอกมาเถิดว่าทะเลผีมีอะไร? หากข้าพอใจอาจจะพิจารณาไปดูสักหน่อย!” ลู่เฉินมองอวิ๋นเมิ่งหนิงพลางยิ้ม
“เจ้าอยากฟังจริง ๆ หรือ?” อวิ๋นเมิ่งหนิงรู้สึกว่าคนผู้นี้แปลกประหลาดเกินไป
ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ “แน่นอนว่าอยากฟัง”
“ทะเลผีมีวิญญาณประหลาดมากมาย และวิญญาณพวกนี้จะโจมตีทุกคนที่เข้าไป” อวิ๋นเมิ่งหนิงพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา เพราะนางทนเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว
ชายหนุ่มร้อง “อ้อ” แล้วหลับตาลง
อวิ๋นเมิ่งหนิงเห็นลู่เฉินหลับตาก็รู้สึกสงสัย แต่เขากลับลืมตาขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มทันที “ขอบคุณมาก”
“ขอบคุณ?”
“ใช
