นยกยิ้มเล็กน้อย พร้อมปลดปล่อยเพลิงวิญญาณออกมา อลัเมื่ออีกาแห่งความตาย เห็นกลุ่มพลังสีม่วงนั้นก็สบถออกมา “นี่มันอะไรกัน?”
“เจ้าคิดว่าเป็นอะไรเล่า?” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
อีกาแห่งความตายรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงจ้องมองลู่เฉินด้วยสายตาระแวง “อย่าคิดจะทำอะไรข้า!”
“อ้อ? งั้นหรือ?” ลู่เฉินมองอีกาแห่งความตายพลางยิ้ม
อีกาแห่งความตายยังคงกระพือปีก “มาสิ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของข้า!”
ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ จากนั้นเพลิงวิญญาณเหล่านั้น ก็ทำให้อีกาแห่งความตายสลบไปในพริบตา
ไม่นาน อีกาแห่งความตายพลันตกอยู่ในห้วงความฝันของลู่เฉิน แล้วตะโกนอย่างร้อนรน “ไอ้เด็กเวร เจ้าทำอะไรกับข้า!?”
“ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่อยากคุยกับเจ้าเท่านั้น”
“เจ้าบอกจะคุยก็คุยได้เลยหรือ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรกัน?” อีกาแห่งความตายกล่าวอย่างโกรธเคือง
“บอกข้ามาว่าเจ้ามาจากที่ไหน”
อีกาแห่งความตายตั้งใจปฏิเสธที่จะตอบ แต่ร่างกายกลับเอ่ยออกมา โดยไม่อาจควบคุมได้ “ข้ามาจากมิติแห่งหนึ่งใต้ทะเลแห่งนี้”
ชายหนุ่มพลันเกิดความสงสัย “มิติ?”
“ถูกต้อง!”
ลู่เฉินหัวเราะออกมา “แล้วในมิติมีอะไรอยู่?”
“มีรอยแยก คงมาจากโลกอื่นกระมัง” อีกาแห่งความตายอธิบาย
ลู่เฉินเข้าใจแล้ว “ได้ เดี๋ยวข้าจะสั่งให้เจ้าโจมตีข้า แล้วเจ้าก็ต้องโจมตีข้านะ!”
“อะไรนะ?” อีกาแห่งความตายไม่คิดว่า หลังจากลู่เฉินควบคุมตนได้แล้ว ยังจะให้ตนโจมตีเขาอีก
ชายหนุ่มไม่อยากเสี
