บทที่ 787 อีกาแห่งความตายผู้หยิ่งผยอง
ลู่เฉินเห็นวิญญาณหมีลวงตาเริ่มคุกรุ่นด้วยความโกรธ จึงยิ้มพลางเอ่ย “อย่าเอาแต่พูดไร้สาระ รีบเข้ามาสิ”
“ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!” วิญญาณหมีลวงตารู้สึกว่า ลู่เฉินช่างหยิ่งผยองเหลือเกิน จึงปล่อยหมัดอันทรงพลังเข้าใส่ และตั้งใจจะสังหารชายหนุ่มให้ตาย
ทว่าลู่เฉินกลับทำเพียงยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย “ยังไม่พอ!”
วิญญาณหมีลวงตาตกตะลึง
อินซานถอนหายใจด้วยความพิศวง “การโจมตีที่ทรงพลังขนาดนี้ กลับไม่ทำให้เขาเป็นอะไรเลยหรือ?”
ไม่เพียงแค่อินซาน ถังอิงเองก็ร้องอย่างตื่นเต้น “เก่งจริง ๆ!”
ในตอนนั้นเอง วิญญาณหมีลวงตาคิดจะหลบหนี มันจึงหมุนตัวเตรียมจะออกจากที่นี่ แต่ยังไม่ทันได้หนี ก็ถูกลู่เฉินใช้คาถาสยบภูตผี พันรัดวิญญาณของมันเอาไว้ พร้อมกับพูดว่า “อย่าหนี สู้ต่อ!”
“ข้าไม่กล้าแล้ว!” วิญญาณหมีลวงตาเริ่มขอความเมตตา
ลู่เฉินไม่สนใจคำวิงวอน กลับยิ้มพลางกล่าวว่า “จงโจมตีข้าให้เต็มที่ ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
วิญญาณหมีลวงตาเริ่มตื่นตระหนก “ไม่ ไม่กล้า!”
“จะสู้หรือไม่สู้!” ลู่เฉินจ้องมองวิญญาณหมีลวงตา
“ข้า… ข้าจะสู้” วิญญาณหมีลวงตาตอบอย่างจนใจ
หลังจากนั้นวิญญาณหมีลวงตา ก็โจมตีลู่เฉินอย่างต่อเนื่อง ส่วนลู่เฉินทำเพียงมองมันด้วยรอยยิ้ม
วิญญาณหมีลวงตาเริ่มโจมตี
โครม โครม โครม!
การโจมตีหลายระลอกกระทบเข้ากับร่างของลู่เฉิน แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่เป็นอะไร ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าทำไมลู่
