เฉิน ถึงปล่อยให้วิญญาณหมีลวงตาโจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง
ทว่าลู่เฉินไม่ได้อธิบายอะไร ทุกคนจึงทำได้เพียงมองดูเงียบ ๆ
จนกระทั่งผ่านไปสักพัก ลู่เฉินจึงมองวิญญาณหมีลวงตาพร้อมรอยยิ้ม “พอได้แล้ว”
วิญญาณหมีลวงตาถามอย่างตื่นตระหนก “ข้า… ข้าได้รับอิสระแล้วหรือ?”
“ข้าบอกว่าต้องเอาชนะข้าให้ได้ก่อน” ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม
“อะไรนะ?” วิญญาณหมีลวงตาชะงักงัน
“แต่ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง”
“บอกมาได้เลย!”
“ไปเรียกวิญญาณสัตว์ทั้งหมดที่อยู่แถวนี้มา และยิ่งแข็งแกร่งยิ่งดี” ลู่เฉินมองวิญญาณหมีลวงตาพร้อมรอยยิ้ม
วิญญาณหมีลวงตาจ้องมองลู่เฉินด้วยดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะพูดว่า “เจ้า… พูดเล่นใช่หรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าข้ากำลังพูดเล่นกับเจ้าหรือ?” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองวิญญาณหมีลวงตาตัวนี้
“ข้า…”
ลู่เฉินทำพันธสัญญากับมันโดยตรง และสั่งให้มันจากไป ดังนั้นวิญญาณหมีลวงตา จึงทำได้เพียงจำใจจากไปอย่างไม่มีทางเลือก
อินซานอดไม่ไหว จนต้องถามขึ้นว่า “นายท่าน ท่านทำเช่นนี้เพราะอะไร?”
“มีธุระ” ลู่เฉินตอบเพียงสองคำ
อินซานงุนงง และสงสัยว่าคือธุระอะไร
แต่ลู่เฉินไม่พูดอะไรต่อ และแม้ถังอิงจะอยากถามก็ตาม ทว่าเขาก็ไม่สนใจนาง
ทำให้หญิงสาวบ่นอย่างหงุดหงิดว่า “ขี้งกจริง ๆ”
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงสัตว์ร้ายพลันดังมาจาก บริเวณใกล้เคียง ทำเอาถังอิงรู้สึกขนลุกซู่ “น่ากลัวจริง ๆ”
“นายท่าน ท่านต้องระวังแล้ว ที่นี่มีวิญญาณสัตว์ร้ายมากมาย และพวกมันไม่ธร
