่งนี้เป็นสถานที่ ที่แตกต่างที่สุดในพื้นที่ที่เจ็ด
และหลังเดินไปได้ระยะหนึ่ง ก็มีเสียงดังมาจากด้านหน้า “วังทะเลภูเขากำลังปฏิบัติหน้าที่ ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องถอยไป!”
ผู้คนรีบถอยออกไปทันที ทำให้ถนนสายที่ลู่เฉินและคณะอยู่ เงียบสงัดลงในพริบตา
เมื่ออินซานเห็นกลุ่มคนด้านหน้า และคนที่นำหน้าสวมกำปั้นทองคำเอาไว้ในมือ จึงบอกกับลู่เฉินว่า “นายท่าน คนที่นำหน้านั่นคือจินเฉวียนหู่ อัจฉริยะแห่งตำหนักวรยุทธ์ของวังทะเลภูเขา”
ลู่เฉินไม่พูดอะไร ส่วนถังอิงรีบพูดว่า “คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยนะ”
แต่ชายหนุ่มก็ยังคงเงียบ
ในตอนนั้นเอง คนที่ชื่อจินเฉวียนหู่ก็เดินออกมา ดูเหมือนเขาจะชื่นชอบลายเสือมาก เสื้อผ้าทั้งตัวจึงทำจากหนังเสือ แม้แต่บนใบหน้าก็ยังวาดเคราเสือไว้หลายเส้น
“อินซาน เจ้าช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ ถึงขั้นต่อสู้กับคนขั้นหลอมแก่นแท้แพ้เลยงั้นหรือ?” จินเฉวียนหู่เพิ่งมาถึงก็เริ่มกล่าวประณามอินซาน
อินซานพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ถ้าเจ้าเก่งนักก็ลองดูสิ แล้วข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องเสียใจ!”
“น่าขันนัก ในวังทะเลภูเขา หรือแม้แต่ในดินแดนทะเลภูเขามารแห่งนี้ ใครบ้างไม่รู้ถึงความร้ายกาจของข้าจินเฉวียนหู่?” จินเฉวียนหู่พูดอย่างหยิ่งผยอง
อินซานไม่อยากเถียงด้วย ส่วนจินเฉวียนหู่ยังคงอวดอ้างต่อไป “ดูข้านะ ข้าจะใช้หมัดเดียวสยบมัน”
พูดจบ จินเฉวียนหู่ก็จ้องมองลู่เฉินแล้วไม่พูดให้มากความ เขาออกหมัดโจมตีผ่านอากาศ เงาหมัดพุ่งอย่างรวดเร็
