วไปทางลู่เฉิน
ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ คิดว่า เงาหมัดนี้จะซัดลู่เฉินจนกระเด็น
ทว่าขณะนั้นชายหนุ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดั่งเงา พลิ้วกายผ่านไปในพริบตา ทำให้หมัดนั้นพุ่งเลยไปไกล และกระแทกเข้ากับอาคาร ที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองเล็ก ๆ แต่บนอาคารนั้นมีอักขระยันต์ป้องกันพิเศษอยู่
เมื่อหมัดนั้นกระแทกเข้า จึงมีเพียงแสงสีทองกระจายออกไป
“หลบได้งั้นหรือ?” ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์พูดด้วยความไม่อยากเชื่อ
จินเฉวียนหู่ไม่คิดว่าตัวเองจะพลาด ตั้งแต่การโจมตีครั้งแรก จึงหันไปมองลู่เฉินที่ปรากฏตัวอีกด้านหนึ่ง แล้วส่งหมัดไปอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ยังคงพลาดอีก
เรื่องนี้ทำให้อินซานที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเยาะ “เห็นหรือไม่ เจ้าก็แค่นี้เอง”
จินเฉวียนหู่กลอกตา “ข้ายังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย”
“ไม่ว่าเจ้าจะใช้พลังเต็มที่หรือไม่ เขาก็แข็งแกร่งอยู่ดี” อินซานนึกถึงภาพที่ลู่เฉินบุกเข้ามาในจิตสำนึกของตน แล้วจัดการตัวเองได้อย่างง่ายดาย และทำให้จิตวิญญาณแทบแตกสลาย
ทว่าจินเฉวียนหู่ไม่คิดเช่นนั้น ครั้งนี้เขาเปลี่ยนมาใช้สองหมัด ทำให้เงาหมัดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหา ลู่เฉินจากทุกทิศทาง พร้อมกับตะโกนว่า “ข้าจะดูสิว่าเจ้าจะหลบไปทางไหน!”
แต่ลู่เฉินยังคงเคลื่อนไหวราวกับภูติผี ทำให้จินเฉวียนหู่แอบด่าในใจ ‘ไอ้หมอนี่เป็นผีหรือไง? เหตุใดร่างกายลอยได้อย่างอิสระขนาดนี้’
ถังอิงที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะ “ไอ้ตัวใหญ่ รีบหนีไปเถอะ ไม่เช่นนั้นคนที่จ
