้น ๆ
โดยเฉพาะร่างหนึ่งที่เหาะมาจากสถานที่ห่างไกล เขายืนอยู่บนกระบี่แสงสีทอง พลางเอ่ยเสียงเย็นชา “มอบตัวเขาให้ข้า ส่วนพวกเจ้าถอยออกไป!”
ผู้ที่เอ่ยปากพูดนั้นเป็นชายหนุ่ม แต่ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขา ทุกคนต่างเอ่ยอย่างนอบน้อม “ขอรับ!”
ผู้คนที่ยืนดูอยู่ต่างตื่นตะลึงและพากันพูดว่า “นั่นคืออัจฉริยะผู้ครอบครองวิชาหมื่นกระบี่ เจี้ยนว่านอันหรือ?”
“ใช่ เขานั่นแหละ ว่ากันว่าวิชากระบี่ของเขาล้ำเลิศ จนทำให้เขาเกือบจะก้าวขึ้นไปติด สิบอันดับแรกของจอมกระบี่แห่งวังทะเลภูเขาแล้ว!”
“เก่งกาจจริง ๆ!”
อินซานรีบเตือนลู่เฉินว่า “คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย”
