อีฉานฟังแล้วหันไปมองลู่เฉิน ด้วยความตกตะลึง เพราะอีกฝ่ายกลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
ต้วนเสี่ยถอนหายใจ “ท่านผู้นี้… ไม่ใช่คนธรรมดาเลย”
เซี่ยอีฉานพยักหน้าเห็นด้วย
ม่อเหรินมองลู่เฉินที่ยังยืนเฉย ๆ คล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“เหตุใด… เจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลย?”
ลู่เฉินยิ้มตอบ “หากอยากจะฆ่าข้า ก็จงทุ่มสุดกำลังสิ อย่าเอาแต่ใช้พลังเล็กน้อย… เพราะมันเสียเวลาเปล่า”
คำพูดนี้ทำให้ม่อเหรินโกรธจัด “เป็นเจ้ารนหาที่ตายเอง งั้นข้าก็จะสนองให้!”
เขาหยิบลูกธนูสีดำทมิฬออกมาและยิงมันออกไป ลูกธนูพุ่งผ่านและมีแสงสีดำพราวพร่าง
และเมื่อยิงออกไป มันก็แปรสภาพเป็นเงาสีดำพุ่งทะลวงใส่ เงาวิญญาณสายฟ้าของลู่เฉินหลายต่อหลายครั้ง
แรงกดดันนั้นทำให้เซี่ยอีฉานและพวก รู้สึกเหมือนวิญญาณถูกแทงทะลุ พวกเขาเจ็บปวดจนแทบขาดใจ
แต่ลู่เฉินกลับหัวเราะ “อืม…เกือบใช้ได้”
ม่อเหรินคิดว่าลู่เฉินเยาะเย้ยตน สีหน้าของเขาจึงน่ากลัวยิ่งขึ้นทันที ก่อนจะหยิบเม็ดยากลืนลงไป พลังของเขาพุ่งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ในขณะเดียวกันลูกธนูสีดำก็พุ่งทะยานเร็วกว่าเดิม
ทว่ เม็ดยามารสีดำในร่างกายของลู่เฉิน กลับดูดซับพลังได้อย่างมหาศาล และค่อย ๆ ก่อตัวเป็นเม็ดที่สิบเอ็ด
ลู่เฉินยิ้ม “อีกนิดเดียว…”
แต่ม่อเหรินไม่รู้และโจมตีอย่างบ้าคลั่งไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งฤทธิ์เม็ดยาหมดลง ร่างกายของเขาพลันอ่อนแรง และหอบหายใจอย่างหนัก
ลู่เฉินหัว
