เราะ “หมดแค่นี้หรือ?”
ม่อเหรินโกรธจัดและตะโกน “ถอย! ถอยไป!”
ขณะเหล่าผู้อาวุโสรีบหันหลังกลับเข้าภูเขา ลู่เฉินก็หัวเราะเยาะ “จะหนีไปไหนกัน ข้าขอตามไปด้วยสิ”
ชายหนุ่มกับพวกต้วนเสวี่ยเร่งตามขึ้นเขา โดยไม่มีสิ่งกีดขวางจนถึงยอดเขา
ที่นั่นคือถ้ำอสูรมารเหมันต์
ภายในถ้ำมีเสียงสัตว์อสูรคำรามออกมา ทำให้ต้วนเสี่ยมีใบหน้าซีดเผือด
“ที่นี่แหละ… แต่…”
“แต่อะไร?”
“แต่พวกผู้อาวุโสเข้าไปก่อนแล้ว แน่นอนว่าต้องวางกับดักไว้ข้างใน”
ลู่เฉินหัวเราะ “นั่นยิ่งดี แต่พวกเจ้าอยู่ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”
พูดจบ เขาก็ส่งคนทั้งสามเข้าไปพักในประตูไร้สรรพสิ่ง แล้วจึงก้าวเข้าสู่ถ้ำ
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของม่อเหรินก็ดังขึ้น “เจ้ากล้าเข้ามาเองเชียวหรือ?”
ลู่เฉินตอบเสียงเรียบ “วันนี้ข้ามาเพื่อกวาดล้างลัทธิมารเหมันต์ แล้วจะมีที่ไหนที่ข้าไม่กล้าเข้าไปเล่า?”
ม่อเหรินแค่นหัวเราะ “อวดดีเกินไปแล้ว!”
ลู่เฉินย้อนถาม “จะไม่ให้ข้าอวดดี ก็ต้องดูเสียก่อนว่า… พวกเจ้ามีอะไรจะหยุดข้าได้หรือไม่”
ม่อเหรินยกยิ้มมุมปาก “เช่นนั้น… ข้าจะให้เจ้าลองของดีของลัทธิเราเอง”
จากภายในเงามืด มีเสือสีม่วงตัวใหญ่หลายตัวก้าวออกมา เสือกินวิญญาณมีขนหนาทึบ ดวงตาเรืองแสงสีม่วง และปากเต็มไปด้วยน้ำลายพิษ ที่กัดกร่อนพื้นจนเกิดเสียง ‘ซี่ ๆ’
ลู่เฉินหัวเราะ “เสือกินวิญญาณงั้นหรือ?”
ม่อเหรินพูดอย่างภาคภูมิใจ “ถูกต้อง มันรวดเร็วและพลังร้ายกาจ หากถูกมันจับได้ ก็ไ
