ม่มีทางจะรอดชีวิต”
ลู่เฉินหัวเราะเยาะ “ยังไม่พอหรอก หาอะไรที่ร้ายกาจกว่านี้มาเถอะ”
ม่อเหรินโกรธจัด พร้อมสั่งให้เสือทั้งหมดบุก
เสือกินวิญญาณพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวเงา แต่ลู่เฉินกลับหลบได้อย่างง่าย “เรื่องความเร็ว… พวกเจ้ายังห่างไกลนัก”
ในขณะนั้นเอง แมวมารมายาในร่างลู่เฉินก็สั่นสะท้าน ‘นายท่าน… มอบพวกมันให้ข้าเถอะ ข้าต้องใช้พลังของพวกมันเพื่อบรรลุขั้น’
ลู่เฉินยิ้ม “อ้อ… ต้องการพลังของพวกมันสินะ ได้ งั้นยกให้เจ้า”
ทันใดนั้นเงาของแมวมารมายา ก็โผล่มาจากด้านหลังของลู่เฉิน และพุ่งเข้าสิงเสือเหล่านั้นทีละตัว
เหล่าเสือกินวิญญาณต่างร้องโหยหวน ก่อนร่างจะเหี่ยวแห้งจนกลายเป็น ซากศพไร้เลือดเนื้อ วิญญาณพากันแตกกระเจิงหนีตาย
เหล่าผู้อาวุโสที่ซ่อนอยู่ต่างตกตะลึง ส่วนม่อเหรินยิ่งโกรธเคือง เขาพยายามเรียกวิญญาณเสือกลับมา แต่พวกมันตื่นกลัวจนหนีหาย และไม่ฟังคำสั่งอีกเลย
ลู่เฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ และเอ่ย “ยังมีสัตว์อสูรตัวอื่นอีกหรือไม่?”
ม่อเหรินโกรธเกรี้ยว “ไม่ต้องใช้สัตว์.. .ก็ฆ่าเจ้าได้เหมือนกัน!”
พูดจบ ค่ายกลรอบถ้ำก็ทำงาน พร้อมก่อเกิดเป็นวงแสงกักขังสีม่วง และค่อย ๆ บีบอัดเข้าหาลู่เฉิน
แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงส่ายหน้า “ไร้สาระเกินไป”
จากนั้นเขาก็ก้าวทะลุวงแสง ออกไปยืนต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งหลาย
ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ม่อเหรินที่หมดแรงหลังจากกินเม็ดยา ร่างกายพลันอ่อนล้า ใบหน้าซีดเผือด “เจ้า!”
ลู่เฉิน
