ยิ้ม “มีอะไรรีบใช้เถอะ… ไม่อย่างนั้นต่อไปคงไม่มีโอกาสแล้ว”
ม่อเหรินกัดฟันจ้องมองเขม็ง “เจ้าเด็กบัดซบ! ข้าขอเตือน… รีบออกไปซะ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะไม่มีโอกาสกลับออกไปอีก!”
ลู่เฉินยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “หืม? ยังมีไพ่ลับอยู่อีกงั้นหรือ?”
ม่อเหรินหัวเราะเย็น “”ท่านประมุขของพวกข้าอยู่ในถ้ำแห่งนี้ และข้างกายท่านประมุขก็มี สัตว์อสูรปีศาจน่ากลัวอีกตัวหนึ่ง!”
