้พิทักษ์บางคนยังตะคอกเสียงดังขึ้นมา “เจ้าหนู เจ้าพูดได้หรือ!?”
“เจ้าหนู เจ้าอยากตายหรือไง?”
“เจ้าหนู รู้หรือไม่ที่นี่คือสถานที่แบบไหน?”
คนเหล่านี้ดูโมโหเป็นอย่างมาก แต่ละคนร้องจะเอาชีวิตลู่เฉิน ต้วนเสี่ยจึงมองชายหนุ่มอย่างพิจารณาพลางยิ้ม “หลวงจีนอัปลักษณ์ เจ้าไปนำขั้นหลอมแก่นแท้ผู้นี้มาจากที่ใดกัน เหตุใดจึงอวดดีเพียงนี้?”
“เขา… เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของเทือกเขาเจ็ดหิมะ” เซี่ยอีฉานคิดแล้วจึงเปลี่ยนสถานะของลู่เฉิน
เมื่อได้ยินดังกล่าว ทุกคนก็หัวเราะเสียงดังออกมา
ต้วนเสี่ยจึงยิ่งฝืนยิ้มออกมา “หลวงจีนอัปลักษณ์ เจ้าคิดว่าพวกเราหลอกง่ายอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้โกหกเจ้า หากไม่เชื่อก็ไปสอบถามเทือกเขาเจ็ดหิมะได้”
ต้วนเสี่ยคร้านจะเสียเวลาในการพูดเรื่องนี้ “ทุกคนตามข้ามา กำจัดเจ้าหนูวุ่นวายผู้นี้ออกไป!”
“ขอรับ!”
คนเหล่านี้ขานรับ จากนั้นพวกเขาก็เตรียมที่จะลงมือ เพราะการโจมตีของหั่วเตาหลางไม่ได้ผลกับพวกเขา ทำให้หั่วเตาหลางไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร ส่วนเซี่ยอีฉานยิ่งรู้สึกกังวลขึ้นมา
ลู่เฉินกลับจ้องมองไปยังต้วนเสี่ย พลางพูดขึ้นมาว่า “หากเจ้าไม่อยากให้พวกเขาตาย ทางที่ดีก็ให้พวกเขาหยุดซะ จากนั้นรีบออกไปจากที่นี่ มิเช่นนั้น…”
“ไอ้หยา กล้าข่มขู่ข้างั้นหรือ?” ต้วนเสี่ยอดระเบิดเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้
ผู้คนในบริเวณนั้นต่างรู้สึกขำขันขึ้นมา
เซี่ยอีฉานรู้สึกแปลกใจ ลู่เฉินวางแผนจะใช้วิธีใดเพื่อจัดการคนเหล่านี
