บทที่ 767 มีสตรีมากเล่ห์เหลี่ยมคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง
เซี่ยอีฉานขานรับแล้วจึงพูดขึ้นมา “นายท่าน สำหรับสถานที่แห่งนั้น หากไม่ใช่ผู้ฝึกฝนวิถีมารเข้าไป อย่างไรก็ต้องตาย และได้ยินว่าลัทธิมารเหมันต์นี้ยังมี จอมมารแปลกประหลาดอยู่มากนัก”
ลู่เฉินยังคิดว่าจะมีเพียงจิตใจโหดร้าย แต่เมื่อได้ยินดังกล่าวจึงยิ้มออกมา “นำทางไป”
เซี่ยอีฉานพลันรู้สึกกังวลขึ้นมา “นายท่าน ท่านจะไปทำอะไรที่นั่นขอรับ?”
“เจ้าเพียงนำทางไปก็พอ ส่วนที่เหลือเจ้าไม่จำเป็นต้องสนใจ” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็ไม่อธิบายใด ๆ ให้มากความ
เซี่ยอีฉานพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ จากนั้นจึงออกนำทาง
แต่เมื่อพวกเขาออกไปได้เพียงไม่นาน และผ่านผืนป่าแห่งหนึ่ง ลู่เฉินจึงหยุดเดินและแสยะยิ้มออกมา “ดูเหมือนว่ามีบางคนยังไม่ยอมแพ้”
เซี่ยอีฉานและหั่วเตาหลางต่างแปลกใจว่าหมายความเช่นไร
และในขณะนั้นเอง บริเวณรอบ ๆ ปรากฏ ‘ใยแมงมุม’ ออกมามากมาย พร้อมพันรัดรอบ ๆ คนทั้งสามคนเอาไว้ เซี่ยอีฉานจึงตกตะลึงขึ้นมา “ซางเจี้ยนซาน”
ซางเจี้ยนซานปรากฏตัวออกมาอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ ขาแมงมุมด้านหลังของเขาพยุงทั้งร่างของเขาขึ้นมา ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจแมงมุมที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมแสยะยิ้มพลางมองลู่เฉิน “เจ้าหนู เจ้าจะไปที่ไหนกัน?”
“ข้าจะไปที่ไหน จำเป็นต้องรายงานเจ้าด้วยหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม
ซางเจี้ยนซานเผยรอยยิ้มประหลาด “ไม่จำเป็น แต่หากเจ้าอยากมีชีวิตต่อไป ก็จงมอบแผ่นป้ายสืบทอดใ
