อาไว้ แต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุด เขาจึงทำได้เพียงเดินพลางพูดว่า “นายท่าน ท่าน… ท่านจะเข้าไปจริง ๆ หรือ?”
“เจ้ามีศีรษะใหญ่โต แล้วเหตุใดจึงใจเสาะถึงเพียงนี้?” ลู่เฉินมองไปยังราชสีห์มารพลางย้อนถาม
“เพราะอีกฝ่ายแข็งแกร่งนัก ส่วนข้าพึ่งจะได้รับอิสระและยังไม่อยากตาย” ราชสีห์มารตอบอย่างลำบากใจ
ลู่เฉินพูดกับอีกฝ่าย “เจ้าตามมาด้านหลัง และอย่าพูดไร้สาระให้มากความ!”
ราชสีห์มารเงียบลงทันที จากนั้นชายหนุ่มก็เดินหน้าต่อไป
แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มีลูกกลมขนาดใหญ่สีม่วงกลิ้งออกมาสองถึงสามลูก และลูกกลมใหญ่นี้ดูเหมือนจะบดขยี้ลู่เฉินและราชสีห์มาร
และไม่เพียงเท่านั้น จู่ ๆ ก็มีกำแพงปรากฎขึ้นมา
ราชสีห์มารลองโจมตีไปยังกำแพงนี้ แต่พลังกลับถูกจำกัด ทำให้เขาปล่อยพลังออกไปได้ไม่มากนัก และไม่สามารถทำลายกำแพงได้ ประตูด้านหลังเองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ไม่ว่าราชสีห์มารจะโจมตีเช่นไรก็ไม่มีประโยชน์
แต่ก้อนหินเหล่านี้กลับยังกลิ้งตรงหน้าทั้งสองอยู่
ทว่าเมื่อมาถึงตรงหน้าลู่เฉิน ชายหนุ่มเพียงชี้นิ้วไปยังก้อนหิน ก้อนหินนั้นก็หลุดกลิ้งทันที และยังหันไปพูดยังมุมมืดว่า “เจ้าเก็บสิ่งเหล่านี้ไปเถิด เพราะพวกมันทำอะข้าไม่ได้”
“พลังของเจ้าแข็งแกร่งเพียงนั้นเลยหรือ?” อีกฝ่ายสงสัยเล็กน้อย
“รู้ก็ดี” เมื่อลู่เฉินพูดจบ เงาสายฟ้าก็มายืนอยู่ด้านข้างลู่เฉิน จากนั้นก็ปล่อยพายุฟ้าคะนองออกไป
ก้อนหินที่กลิ้งเมื่อครู่จึงถูกทำลายทันที
ราชส
