ะหลาด
“หมายความว่าอย่างไร?” ชายร่างใหญ่ไม่เข้าใจ
ลู่เฉินคร้านจะอธิบายให้มากความ จึงทำเพียงพูดกับอีกฝ่าย “เจ้าเพียงโจมตีข้าก็พอ”
“เจ้าหนู รนหาที่ตายแล้ว!” ครั้งนี้ชายร่างใหญ่เริ่มใช้พลังสิงโตคำรามอีกครั้ง
น้ำเสียงนั่นราวกับกระแสคลื่นโจมตีลงบนร่างของลู่เฉิน แต่ ‘ร่างกาย’ ของชายหนุ่มราวกับเงาสะท้อนบนผืนน้ำ ที่แกว่งไปมาอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นดังนั้น ชายร่างใหญ่จึงหยุดมือและพูดด้วยความแปลกใจว่า “ร่างกายของเจ้ามีปัญหา!”
“สำคัญมากหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
ชายร่างใหญ่คิดว่ามีปัญหาบางอย่างแน่ จึงจ้องมองลู่เฉินพลางพูดขึ้นมา “เจ้าหนู ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะใช้วิธีใดมาต่อต้านการโจมตีของข้า แต่ตอนนี้เจ้าจงยอมแพ้ซะ มิเช่นนั้น…”
“หากเจ้ามีความสามารถก็เข้ามา อย่าเอาแต่พูดแล้วไม่ลงมือซะที” คำพูดของลู่เฉินทำให้ชายร่างใหญ่มีสีหน้าไม่ดีนัก
ดังนั้นด้านหลังของชายร่างใหญ่ จึงมีเงามารสว่างขึ้นมามากมาย และเมื่อเห็นดังนั้นลู่เฉินก็ยิ้มออกมา “นี่คือพลังที่แท้จริงของเจ้างั้นหรือ”
“ใช่ เคล็ดวิชามายามารลวงตาสิบชั้น!” เมื่อเขาพูดจบ เงามารสิบร่างจึงปรากฏออกมา และทุกเงามารก็ยังดูเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน
ไม่เพียงเท่านั้น พลังที่เงามารทั้งสิบร่างปล่อยออกมา ก็แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะเมื่อเงามารทั้งสิบปล่อยเงาฝ่ามือทั้งสิบออกมา ทั้งหมดทับซ้อนเข้าด้วยกัน และพุ่งไปยังร่างของลู่เฉิน
‘เม็ดยามารสีดำ’ จึงสะสมพลังส่วนใหญ
