ดขึ้นมาโดยไม่คาดคิดว่า “ผู้ใดไม่โจมตีข้า ข้าจะจัดการคนผู้นั้น!”
“ว่าอย่างไรนะ!?” ทุกคนพลันสับสนขึ้นมา และเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“เจ้าหนูคนนี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่?”
“ใครจะรู้กัน?”
“ช่างเถิด ข้าทำไม่ได้ ข้าจะซ่อนอยู่เช่นนี้!” มีคนต้องการที่จะหลบซ่อน แต่เมื่อคนผู้นั้นหมุนตัวกลับมา ก็ถูกคาถาสยบภูตผีของลู่เฉินพันรัดไว้ทันที
วิญญาณมารตนนั้นหวาดกลัวขึ้นมา “ข้า ข้าซ่อนตัวไม่ได้หรือ?”
“ข้าบอกแล้วผู้ที่ไม่โจมตีข้า ล้วนต้องตายทั้งสิน!” เมื่อลู่เฉินพูดจบ วิญญาณของอีกฝ่ายจึงแตกออกไปเสี่ยง ๆ และหายไป และกลายเป็นร่างวิญญาณที่แท้จริง
เรื่องนี้ทำให้ทุกคนรู้ว่าลู่เฉินไม่ได้เพียงพูดตลกเท่านั้น ดังนั้นวิญญาณมารเหล่านั้นจึงยอมออกมารวมตัวกัน และโจมตีชายหนุ่มต่อไป แต่ในขณะเดียวกันกลับเอ่ยถามขึ้นมาว่า “พวกเราต้องโจมตีไปถึงเมื่อใดกัน?”
“บอกให้พวกเจ้าหยุดเมื่อไหร่ก็คือเมื่อนั้น” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ
“ว่าอย่างไรนะ!?” ทุกคนต่างมองหน้ากัน ราวกับกำลังกลืนกินของขมลงไป และมีสีหน้าไม่ดีนัก
แต่ลู่เฉินไม่ได้รู้สึกเห็นใจ จึงให้พวกเขาโจมตีต่อไป และวิญญาณเหล่านี้ก็ไม่กล้าหนีไป เพราะพวกเขาไม่อยากเป็นเหมือนวิญญาณเมื่อครู่ ที่แตกสลายไปโดยทันที
ดังนั้นวิญญาณหล่านี้จึงทำได้เพียง ‘พยายาม’ โจมตีต่อไป
หวังฝูที่อยู่อีกด้านหนึ่งพลันพูดออกมาว่า “ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ส่วนวิญญาณมารเหล่านั้น หลังจากโจมตีต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม พลังวิญญ
