บทที่ 762 หากต้องการจะตาย ข้าก็จะช่วยเจ้าเอง!
หวังฝูพยักหน้ารับ “ใช่”
ลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงพูดขึ้นมา “ไปเถิด”
“นาย… นายท่าน ด้านในมีวิญญาณมารอยู่เป็นจำนวนมาก และพวกเขายังเกลียดชังผู้ฝึกเซียน ดังนั้น…” หวังฝูพูดด้วยความกังวลใจ
ทว่าชายหนุ่มกลับยิ้มด้วยความมั่นใจและเอ่ย “เจ้านำทางไป และเมื่อเห็นพวกเขาก็ให้พวกเขาโจมตีข้า”
“ว่าอย่างไรนะ!?” หวังฝูตกตะลึงขึ้นมา เขาไม่คิดว่าลู่เฉินจะขอให้โจมตีอีกครั้ง
“มีปัญหาหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามหวังฝู
แม้หวังฝูจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ในเมื่อลู่เฉินพูดเช่นนั้นเขาก็ทำได้เพียงนำทาง กระทั่งเซี่ยอีฉานเองก็รู้สึกสับสนเช่นกัน
ไม่นานทุกคนเข้าไปยังภายในตำหนัก
ภายในตำหนักนี้มีไอมารแผ่กระจายออกมา เซี่ยอีฉานและหั่วเตาหลางจึงรีบสร้างม่านป้องกันตนเองขึ้นมาทันที แต่ลู่เฉินกลับแปลกใจ เหตุใดที่นี่จึงมีไอมารมากมายถึงเพียงนี้?
“ภูเขาหิมะทั้งเจ็ดนี้มีไอปราณที่แตกต่างกันอยู่อีกมากจริง ๆ” เมื่อลู่เฉินเห็นดังกล่าวจึงพึมพำออกมา
หลังจากนั้น บริเวณรอบ ๆ จึงปรากฏวิญญาณมารมากมายออกมา และวิญญาณมารเหล่านี้คือร่างลวงตา ส่วนร่างกายที่แท้จริงนั้นถูกผนึก อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของตำหนักแห่งนี้
แต่ถึงอย่างนั้น ‘ร่างลวงตา’ เหล่านี้ก็มีความน่ากลัวอยู่มาก และวิญญาณมารบางตัวยังเอ่ยถามหวังฝูว่า “หวังฝู เหตุใดเจ้าจึงพาเขาเข้ามาที่นี่?”
หวังฝูอยากอธิบาย แต่จู่ ๆ ก็มีวิญญาณมารหัวเราะพลางพูดขึ้นมา
