ว่า “ข้าคิดว่าเขาอยากให้เราเล่นกับคนพวกนี้ให้สนุก”
เมื่อทุกคนได้ยินว่าสามารถเล่นได้ก็รู้สึกดีใจขึ้นมา แต่ละคนพลันเผยท่าทีกระตือรือร้น
บางคนยังตะโกนขึ้นมาว่า “ข้าก่อน!”
“ข้าด้วย!”
วิญญาณมารเหล่านี้ราวกับเป็นเด็กที่กำลังต้องการ ‘ของเล่น’ ดังนั้นวิญญาณมารหลายตนจึงแช่งชิงกันเป็นลำดับแรก ที่จะจัดการลู่เฉินและคนอื่น ๆ แต่ชายหนุ่มกลับพูดขึ้นมาว่า “เข้ามาโจมตีข้าพร้อมกับเถิด”
พร้อมกัน?
ตอนแรกที่วิญญาณมารต่างแย่งชิงกัน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิน แต่ละตนจึงเบิกตากว้างอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ
“อย่างไรกัน? มีปัญหาหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถามพวกเขา
“เจ้าหนู เจ้าประเมินพวกข้าต่ำเกินไปแล้วหรือไม่?”
“ใช่ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน?”
“เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ เหตุใดจึงอวดดีถึงเพียงนี้!” วิญญาณมารเหล่านี้ค่อย ๆ ตะโกนถามขึ้นมา
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชาและเอ่ย “จะเข้ามากันหรือไม่เล่า?”
วิญญาณมารบางส่วนที่ทนคำพูดยั่วยุไม่ไหวลงมือทันที วิญญาณมารเหล่านี้โจมตีลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง และรอไม่ไหวที่จะจับเขาให้ได้
แต่เมื่อวิญญาณมารเหล่านี้โจมตีออกไป ก็พบว่าลู่เฉินไม่หวาดกลัวต่อการโจมตีของพวกมันเลยแม้แต่น้อย
ในที่สุดทุกคนก็ตกตะลึงขึ้นมา หวังฝูถอนหายใจอย่างคลายกังวล ส่วนเซี่ยอีฉานถอนหายใจออกมาด้วยความสับสน “ขีดจำกัดของนายท่านอยู่ระดับใดกันแน่?”
ขีดจำกัด?
สำหรับลู่เฉินแล้วนับว่าไม่มีที่สิ้นสุด แต่วิญญาณมารเหล่านี้ไม่รู้ ดัง
