ระหลาดออกมาอีกครั้ง
บริเวณรอบ ๆ สามารถมองเห็นแสงสีม่วงที่กระพริบถี่ยิ่งขึ้น ราวกับกำลังจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
และเสียงนั้นก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น
โดยเฉพาะเสียงนี้ มันยังดังสะท้อนไปรอบ ๆ ดูแล้วน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าลู่เฉินที่อยู่ตรงนั้นกลับรู้สึกพอใจ และยังคงพูดจายั่วยุเขาต่อไป “พูดต่อเถิด!”
“เจ้า!” ชายร่างใหญ่รู้สึกสับสนเล็กน้อย
ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “อย่างไรกัน? พลังไม่พอหรือ?”
“ถ้าไม่เป็นเพราะข้าถูกโซ่ตรวจประหลาดนี้พันรัดไว้ ข้าคงฉีกวิญญาณของเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ นานแล้ว” ชายร่างใหญ่พูดด้วยความอวดดี
“ไม่เป็นไร เพราะข้าจะปล่อยเจ้าออกมาเอง” เมื่อลู่เฉินพูดจบก็เดินออกไป
ชายร่างใหญ่พลันมองชายหนุ่มด้วยความสับสน
