งเกลี้ยกล่อมลู่เฉินต่อไป
ทางลู่เฉินรับเม็ดยามาทันที ขณะมองดูเขาก็ยกยิ้ม “จับตาดูให้ดีล่ะ”
หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็กลืนยาเม็ดนั้นลงไปต่อหน้าทุกคน
ทุกคนเบิกตากว้างเมื่อเห็นลู่เฉินกลืนเม็ดยา ฝ่ายเจ้าสำนักถึงกับขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นอันใดหรือไม่?”
ผู้เฒ่าหั่วเก๋อไม่ได้คาดหวังว่าลู่เฉินจะดื้อรั้นขนาดนี้ หลังเขาบอกว่าจะกินก็กินจริง ๆ
ลู่เฉินดูสงบมาก เขามองไปทางผู้เฒ่าหั่วเก๋อและเอ่ย “ข้ากินยาไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าช่วยเลิกยัดเยียดให้ข้าเป็นเจ้าสำนักได้หรือยัง?”
“เจ้าไม่เป็นไรเลยงั้นหรือ?” ผู้เฒ่าหั่วเก๋อมองลู่เฉินอย่างประหลาดใจ
ลู่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “ข้าสบายดี!”
ผู้เฒ่าหั่วเก๋อตกตะลึง คนอื่น ๆ เองก็เบิกตากว้าง บางคนถึงกับคิดว่ามันช่างน่าเหลือเชื่อ “ไม่เป็นไรงั้นหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไงกัน?”
เจ้าสำนักเองก็ถามอย่างประหลาดใจว่า “เจ้าไม่เป็นไรจริง ๆ งั้นหรือ?”
“ข้าจะเป็นอะไรได้เล่า” ลู่เฉินมองทุกคนพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก
สีหน้าผู้เฒ่าหั่วเก๋อเริ่มเคร่งขรึม
เจ้าสำนักมองไปทางผู้เฒ่าหั่วเก๋อและเอ่ย “ผู้เฒ่าหั่วเก๋อ ท่านดูสิ”
“เอาละ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าคือผู้อาวุโสสูงสุด”
หลังจากพูดอย่างนั้น ผู้เฒ่าหั่วเก๋อก็หยิบป้ายคำสั่งออกมาโยนส่งให้ลู่เฉิน โดยป้ายคำสั่งมันถูกจารึกเอาไว้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดเจ็ดหิมะ
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากรับมาและพูดว่า “เอาละ ข้าจะไปแล้ว”
จากนั้นลู่เฉินก็จากไป ส่วนเจ้าส
